Η ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

Απόσπασμα καλοκαιριού

2012-01-26T11:38:00.001+02:00

(το τέλος μιάς βόλτας με την βάρκα με τον Ηλία Παπαμόσχο από το Λαύριο στα Στείρα και από εκεί στη Μακρόνησο)

Πρώτα πήγαμε στο Σούνιο. Είδα τον ναό, ήταν εκεί ψηλά σαν άυλος μες στη λευκότητά του, φως συμπυκνωμένο οι κολόνες, ιδέα που ξανοίχτηκε σ' άχρονη θάλασσα, στέμμα, μα και στεφάνι αγκάθινο. Ξένοι ολόγυρά του, κορμιά λυγισμένα απ' το δέος, μα και με κάτι δουλικό στις κινήσεις τους. Σπίτια ώς τη θάλασσα, ξεχώριζε του εφοπλιστή, ξεχώριζε όπως κι εκείνος μες στο σινάφι των καραβίσιων, γιατί ξανοίχτηκε σ' άλλη θάλασσα.
Περιμένοντας για καύσιμο στο Λαύριο, ανάμεσα σε υπερπολυτελή σκάφη, είδα ναυτίλους επάνω τους, μικροί βασιλιάδες με την προίκα του Οδυσσέα στο μάτι τους και λυπημένοι, γιατί έμοιαζαν σαν να πλήρωναν ακόμα και για την πλήξη τους.
Μετά τραβήξαμε για την Εύβοια, εκτάσεις μαύρες τη σημάδευαν ώς τα χείλη του νερού, σημάδια ενός πολέμου με κάποιον που 'χει το οξυγόνο για εχθρό και συμμαχεί μαζί του μόνον όταν είναι να καταστρέψει. Δέσαμε σ' ένα ακρογιάλι συμφιλιωμένο με τον χρόνο και ανηφορίσαμε για ένα σπίτι που το 'χτισαν πέτρα πέτρα με τα χέρια τους ένα ζευγάρι, και ήταν η βεράντα του σαν αγκαλιά και ο άντρας μιλούσε γι' αυτό σαν για τις ανάγκες που 'χει ένα παιδί, ενώ η γυναίκα μάς περιποιούνταν σαν πανάρχαιους ξένους.

Επιστρέφοντας στο Λαύριο, ο καπετάνιος μού 'δειχνε μ' ενθουσιασμό τα νησιά, λες κι εκείνη τη στιγμή αναδύονταν και με καμάρι, σαν στη γέννησή τους να συμμετείχε, έλαμπαν όλα εκτός από ένα που το ερήμωσαν η Ιστορία και ο μέγας Ερημωτής. Πέτρινα κουφάρια γυρνούσαν πίσω στη μήτρα τους, να λυπάσαι που την κακή χρήση της ύλης την πληρώνουν τα πράγματα. Το νησί έμοιαζε σαν ζώο που αποκαμωμένο έπεσε να τελειώσει μέσα στα νερά, βράχοι μακρινάρια σημάδευαν λες μια ραχοκοκαλιά εκεί όπου η σήψη προχώρησε πιο βαθιά. Κάποιοι έκαναν μπάνιο σε μια του ακτή και ο καπετάνιος τούς έψεξε λέγοντας κάτι για κόκαλα. Το παρελθόν τούτης της χώρας διεκδικεί παραπάνω μέλλον απ' όσο του αναλογεί. Αναρωτήθηκα μην τούτα τα ρημάδια μια μνήμη στείρα και κανιβαλική τα συντηρεί -γιατί δεν μπορεί να προχωρήσει-, και μήπως μέσα στην άγνοια του παρελθόντος ή μέσα στη λησμονιά πάμε πιο μπροστά. Αυτοί που θυμούνται, αυτοί που θα ξεχάσουν ή αυτοί που δεν ξέρουν και ψάχνουν τρόπο να γεννηθούν - έμεινε μισό το ερώτημα, γιατί ο καπετάνιος, αφήνοντας το γκάζι, μου 'πε, κοίτα! Και ίσα που πρόλαβα να δω δυο στιλπνές ράχες να γράφουν τόξα, μάνα και παιδί έμοιαζαν, ανέβηκαν ν' ανασάνουν και πήραν κάτω το φως, ήλιου που δύει τη μαρμαρυγή, τρεμόπαιξε στη σάρκα του μικρού σαν εκκένωση ηλεκτρική της ζωής το μυρμήγκιασμα και καταδύθηκε.

Ηλίας Λ. Παπαμόσχος, Καστοριά

Ξ‘ΞΊΟΟΟ‰ΟƒΞ·

Ο ΜΥΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

2012-01-04T18:57:00.000+02:00

Το βιβλιοπωλείο ΑΛ-ΠΑ BOOKS και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
σας προσκαλούν στην παρουσίαση
του νέου βιβλίου του Ηλία Λ. Παπαμόσχου

Ο ΜΥΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

το Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012, στις 8 μ.μ.,
στο café-club-restaurant Nautical Hall
(Στ. Σουγαρίδη 1, Βόρεια Παραλία)
στην Καστοριά.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν
ο Κώστας Αρβανίτης, δημοσιογράφος,
ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, συγγραφέας,
ο Νώντας Τσίγκας, νευρολόγος-συγγραφέας,
και ο συγγραφέας.

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ & ΑΝΑΡΧΙΑ

2011-12-05T20:30:00.000+02:00

Οι Εκδόσεις Πάπυρος παρουσιάζουν για πρώτη φορά σε ελληνική μετάφραση ένα από τα έργα σταθμούς του νεότερου δυτικού στοχασμού το ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ & ΑΝΑΡΧΙΑ, του μεγάλου Βικτωριανού ποιητή, κριτικού και στοχαστή, Μάθιου Άρνολντ.
Η βικτωριανή Αγγλία, στην οποία ασκεί κριτική ο... Άρνολντ, είναι η παραδειγματική μορφή της νεωτερικής κοινωνίας όπου αναπτύσσονται όλες οι βασικές τάσεις και αντιφάσεις που διατρέχουν τον κόσμο μέχρι και τις μέρες μας.
Από μόνο του το ιστορικό περιεχόμενο του έργου αποτελεί ουσιώδη προπαίδεια για την κατανόηση του καιρού μας…
Μιλούν:
Περικλής Βαλλιάνος, Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
Γρηγόρης Μολύβας Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
Κώστας Αρβανίτης, Δημοσιογράφος

Βιβλιοπωλείο Ιανός, Σταδίου 24, Αθήνα, ΣΤΑΔΙΟΥ 24

Δευτέρα, 12 Δεκέμβριος 2011

Ώρα

12:00 μ.μ.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ 24ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ 4ΩΡΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

2011-11-30T15:04:00.002+02:00

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καλεί όλους τους δημοσιογράφους, μέλη και μη μέλη της Ένωσης, οι οποίοι εργάζονται σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, στην ΕΡΤ, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, τα Δημοτικά Ραδιόφωνα, τα ειδησεογραφικά sites , καθώς και σε κάθε μέσο ή φορέα ενημέρωσης, που απασχολεί δημοσιογράφους, να μετάσχουν αποφασιστικά στην απεργία, που έχει κηρύξει η Ένωση, η Διασωματειακή Επιτροπή των Ενώσεων του Τύπου και των ΜΜΕ καθώς και οι Ομοσπονδίες μας, από τις 6 το πρωί σήμερα 30/11/11 έως τις 6 το πρωί της Πέμπτης, 1 ης Δεκεμβρίου 2011 και την 4ωρη στάση εργασίας της Πέμπτης, 1 ης Δεκεμβρίου 2011 από τις 11.00 έως τις 15.00.

Κατά τη διάρκεια της 24ωρης απεργίας, από τις 6π.μ. της Τετάρτης, 30 Νοεμβρίου 2011 έως τις 6π.μ. της Πέμπτης, 1 η Δεκεμβρίου 2011:

Δεν θα μεταδοθούν δελτία ειδήσεων και καμία δημοσιογραφική και ενημερωτική εκπομπή από το εσωτερικό ή το εξωτερικό . Το ίδιο ισχύει και για τις ενημερωτικές-ψυχαγωγικές εκπομπές, που είναι εσωτερικές ή εξωτερικές παραγωγές της ΕΡΤ και των ιδιωτικών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, καθώς και για τους συναδέλφους, που απασχολούνται σε αυτές. Στις περιπτώσεις αυτές δεν θα μεταδοθεί ούτε μαγνητοσκοπημένη ή ηχογραφημένη εκπομπή.
Δεν θα εκδοθεί κανένα Δελτίο Τύπου και οι συντάκτες δεν θα παραστούν σε καμία συνάντηση, συνέντευξη ή briefing.
Δεν θα συνταχθεί και δεν θα παραδοθεί ή χρησιμοποιηθεί από τη διεύθυνση οποιουδήποτε εντύπου, ηλεκτρονικού ή ψηφιακού Μέσου, κανένα κείμενο δημοσιογράφου δημοσιευμένο ή αδημοσίευτο.

Κατά τη διάρκεια της 4ωρης στάσης εργασίας (11.00-15.00) της Πέμπτης, 1/12/11-ημέρα της γενικής πανελλαδικής απεργίας-εξαιρούνται οι δημοσιογράφοι και οι τεχνικοί, που θα «καλύπτουν» δημοσιογραφικά τις απεργιακές συγκεντρώσεις, τα αιτήματα και τις πορείες των εργαζομένων.

Τα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ και τα ενημερωτικά διαδικτυακά μέσα, συνεπώς, μπορούν (και πρέπει) να μεταδίδουν εκείνες τις ώρες, πρόγραμμα, που θα σχετίζεται αποκλειστικά με την προβολή των απεργιακών κινητοποιήσεων και τα αιτήματα όλων των εργαζομένων της χώρας. Επίσης, κατά τη διάρκεια της 4ωρης στάσης εργασίας το Διασωματειακό του Τύπου και ΜΜΕ καλεί όλους τους συναδέλφους να πάρουν μέρος στις διαδηλώσεις, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν τις ώρες της στάσης εργασίας (11.00 – 15.00).

Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ υπογραμμίζει ότι σύμφωνα με το άρθρο 20 του Ν. 1264/1982 στην απεργία συμμετέχουν και τα μη μέλη της ΕΣΗΕΑ.

Η Ένωση καλεί όλους τους δημοσιογράφους σε επαγρύπνηση και κινητοποίηση για την επιτυχία της απεργίας. Καλεί ιδιαίτερα τα διευθυντικά στελέχη των ΜΜΕ να αποφύγουν κάθε ενέργεια πίεσης πάνω σε συναδέλφους –φισσες, η οποία υπονομεύει την απεργία, θυμίζοντάς τους τις καταστατικές υποχρεώσεις όλων των μελών της ΕΣΗΕΑ.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΡΑΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ

2011-10-14T19:08:00.000+03:00

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Οικονομικών πραγματοποίησαν σήμερα οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ , διεκδικώντας την απόσυρση του πολυνομοσχεδίου και την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας . Η κινητοποίηση των δημοσιογράφων έγινε στο πλαίσιο των 48ωρης απεργίας που κήρυξε η ΕΣΗΕΑ για τους εργαζομένους σε όλα τα Δημόσια Μέσα Ενημέρωσης . Στην σημερινή Γενική Συνέλευση που έγινε στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ αποφασίσαμε κλιμάκωση των κινητοποίήσεων μας έως και την ερχόμενη Τρίτη ημέρα γενικής απεργίας στον τύπο .

με κυλιόμενες 24ωρες απεργίες.

Δεν ξεχνάμε την δρομολογημένη κυβερνητική απόφαση για κλείσιμο της ΕΤ1, δεν ξεχνάμε την εφεδρεία -απόλυση,δεν ξεχνάμε τις μειώσεις που έχουμε ήδη υποστεί και την φοροεπιδρομή. Ανησυχούμε γιατί η κυβέρνηση επιδιώκει να μετατρέψει τους δημοσιογράφους των δημοσιων μέσων Ενημέρωσης σε κρατικούς υπαλλήλους, εντάσσοντάς τους στο ενιαίο μισθολόγιο . Ενταξη στο ενιαίο μισθολόγιο σημαίνει κατάργηση των ΣΣΕ, κατάργηση των συνδικαλιστικών μας φορέων, μείωση των αποδοχών, μελλοντική καταργηση των ασφαλιστικών μας φορέων.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ :

Αύριο Σάββατο 15/10/2011 στις 6 το απόγευμα από την πλατεία Συντάγματος , να μεταδώσουμε διαδικτυακά αδιαμεσολάβητο απεργιακό δελτίο ειδήσεων . Παρεμβάσεις θα γίνουν από εκπροσώπους κλάδων εργαζομένων που πλήττονται από την κυβερνητική επίθεση . Καλούνται όσοι το επιθυμούν να δώσουν το παρόν . Μπορείτε να συντονιστείτε στο web tv του ΑΠΕ και στο dimosiografoiert.blogspot.com

Την ερχόμενη Δευτέρα στις 2 το μεσημέρι στον 3ο οροφο της ΕΣΗΕΑ οι εργαζόμενοι σε όλα τα Δημόσια Μέσα δίνουν συνέντευξη τύπου , με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις ..

Την Τρίτη ραντεβού στις 11 έξω από την ΕΣΗΕΑ και πορεία προς την βουλή

Οι δημοσιογράφοι δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι

2011-10-14T11:14:00.000+03:00

Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (ΕΟΔ) σε ανακοίνωση, που εξέδωσε, καλεί την ελληνική Κυβέρνηση να μην εντάξει τους δημοσιογράφους των Δημοσίων Μέσων Ενημέρωσης στο ενιαίο μισθολόγιο καταργώντας τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα, με το να τους θεωρεί δημόσιους υπάλληλους.

Το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης έχει ως εξής:

«Οι δημοσιογράφοι δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι

Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων εκφράζει την αντίθεσή της στο σχέδιο της ελληνικής κυβέρνησης να ενσωματώσει τους δημοσιογράφους, που εργάζονται σε δημόσια ΜΜΕ, στο ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων.

«Το να εργάζεται δημοσιογράφος σε δημόσιο Μέσο Ενημέρωσης δεν σημαίνει ότι είναι δημόσιος υπάλληλος, μάλλον το αντίθετο: οι δημοσιογράφοι λογοδοτούν στο κοινό και πρέπει να διατηρούν την πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία τους από τις κυβερνήσεις», δήλωσε ο πρόεδρος της ΕΟΔ Άρνε Κένιγκ. «Θα ήταν εξαιρετικά κακό μήνυμα για την αξιοπιστία και την ανεξαρτησία των δημοσιογράφων να ενσωματωθούν στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα», πρόσθεσε ο ίδιος.
Η ελληνική κυβέρνηση, υπό την πίεση ευρωπαϊκών και διεθνών οικονομικών οργανισμών θέλει να εντάξει όλους τους εργαζόμενους σε δημόσια Μέσα Ενημέρωσης σε ενιαίο μισθολόγιο, που θα ισχύει για το σύνολο του δημοσίου. Αυτό σημαίνει ότι οι δημοσιογράφοι, που εργάζονται στη δημόσια ραδιοτηλεόραση (ΕΡΤ) και στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, θα θεωρούνται απλώς δημόσιοι υπάλληλοι και δε θα καλύπτονται από τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας του δημοσιογραφικού κλάδου.
«Η ένταξή μας στο καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων είναι περιοριστική για τον ρόλο μας ως ανεξάρτητων δημοσιογράφων», τονίζουν τα μέλη της ΕΟΔ, ΕΣΗΕΑ και ΕΣΗΕΜ-Θ. «Πρέπει να διασφαλίσουμε για τους δημοσιογράφους που εργάζονται στα δημόσια ΜΜΕ την ελευθερία τους να ενημερώνουν το κοινό σε μία περίοδο που αυτό επιζητεί αξιόπιστη, νηφάλια και απροκατάληπτη Ενημέρωση. Η ελευθερία αυτή κατοχυρώνεται επίσης από την ισχύουσα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας των δημοσιογράφων».
Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων καλεί τον έλληνα υπουργό Επικρατείας, αρμόδιο για θέματα Τύπου, Ηλία Μόσιαλο, να λάβει υπόψη του όλα τα παραπάνω στοιχεία και υπενθυμίζει στις ελληνικές αρχές ότι η ανεξαρτησία των δημοσίων ΜΜΕ καθορίζεται από τα ευρωπαϊκά πρότυπα, που θέτει το Συμβούλιο της Ευρώπης και από την ευρωπαϊκή νομοθεσία».

2011-09-26T11:35:00.000+03:00

http://www.ert.gr/webtv/index.php/component/k2/item/450-η-κραυγή-αγωνίας-του-κεθεα.html

Συνεχίζονται τα χτυπήματα στο ΚΕΘΕΑ

2011-09-22T19:50:00.000+03:00

Συρρίκνωση της επιχορήγησης, μείωση του προσωπικού και συγχωνεύσεις φορέων είναι τα μέτρα με τα οποία το Υπουργείο Υγείας απαντά στις αυξανόμενες ανάγκες για πρόληψη, θεραπεία και κοινωνική επανένταξη στον τομέα των ναρκωτικών. Την ώρα που η οικονομική κρίση δίνει ώθηση στην εξάπλωση της χρήσης και οξύνει τον κοινωνικό αποκλεισμό, το «σχέδιο δράσης» που εκπονεί το Υπουργείο πλήττει καίρια το βασικό κορμό του εθνικού δικτύου υπηρεσιών απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης. Από τη μια μεριά η ηγεσία του Υπουργείου εξαγγέλλει πανηγυρικά «φθηνές λύσεις» που θα εξαλείψουν τη λίστα των υποκαταστάτων και από την άλλη τινάζει στον αέρα τη θεραπεία χιλιάδων ανθρώπων που μαζί με τις οικογένειές τους συμμετέχουν στα «στεγνά» προγράμματα του ΚΕΘΕΑ, παλεύοντας για την απεξάρτηση από κάθε ουσία.
Μετά την πρόσφατη, αιφνίδια και δραστική, περικοπή της φετινής επιχορήγησης του ΚΕΘΕΑ από το Υπουργείο Οικονομικών, το Υπουργείο Υγείας ζητάει τώρα εφαρμογή του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας στον οργανισμό. Το Υπουργείο παραβλέπει το γεγονός ότι το ΚΕΘΕΑ την τελευταία πενταετία αναπτύσσει υπηρεσίες σε όλη την Ελλάδα (Γιάννενα, Χανιά, Λέσβος, Καλαμάτα, ιστορικό κέντρο, σωφρονιστικά καταστήματα κ.ά.), χωρίς να εγκρίνονται οι προσλήψεις που κατ’ επανάληψη έχει ζητήσει και ενώ αυξάνονται, λόγω εντατικοποίησης της εργασίας, οι αποχωρήσεις προσωπικού «πρώτης γραμμής», αφήνοντας δυσαναπλήρωτα κενά.
Συγχρόνως το Υπουργείο αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο συγχώνευσης ΚΕΘΕΑ -ΟΚΑΝΑ, παρά τη διαφορετική θεραπευτική μεθοδολογία και πρακτική, αλλά και το διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης και λειτουργίας που εφαρμόζουν οι δύο φορείς. Η συγχώνευση ενέχει σοβαρούς κινδύνους για έναν υγιή, μη ελλειμματικό και αποτελεσματικό οργανισμό όπως το ΚΕΘΕΑ, και θα οδηγήσει σε μείωση της αυτοχρηματοδότησής, του εθελοντισμού και της ποιότητας υπηρεσιών στα προγράμματά του, επιβαρύνοντας τελικά περισσότερο το κράτος.
Με κοντόφθαλμη, λογιστική οπτική, χωρίς αξιολόγηση του έργου και του τρόπου λειτουργίας των φορέων, χωρίς εκτίμηση των πραγματικών αναγκών της ελληνικής κοινωνίας στον τομέα των ναρκωτικών, οδηγείται σε κατάρρευση το δημόσιο και δωρεάν σύστημα απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης της χώρας. Το αποτέλεσμα θα είναι άκρως αρνητικό για χιλιάδες χρήστες ουσιών και τις οικογένειές τους αλλά και για την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, χωρίς κανένα ουσιαστικό δημοσιονομικό όφελος. Γιατί, όπως έχουν δείξει επαλειμμένα η διεθνής έρευνα και εμπειρία, η αποδυνάμωση φορέων όπως το ΚΕΘΕΑ, που προσφέρουν ουσιαστικό έργο στον τομέα της απεξάρτησης, σημαίνει αύξηση των δαπανών στον τομέα της δημόσιας υγείας, της δίωξης και την απονομής της ποινικής δικαιοσύνης, και στέρηση της ελπίδας από χιλιάδες χρήστες και μέλη οικογενειών

Τμήμα Ενημέρωσης ΚΕΘΕΑ

Για οποιαδήποτε διευκρίνιση, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το Τμήμα Ενημέρωσης του ΚΕΘΕΑ, τηλέφωνο 2109241993-6 ή στο info@kethea.gr. Περισσότερες πληροφορίες για το ΚΕΘΕΑ, μπορείτε να βρείτε στο www.kethea.gr

Το ΚΕΘΕΑ εκπέμπει σήμα κινδύνου

2011-09-01T20:37:00.000+03:00

Αγανάκτηση και ανησυχία προκαλεί απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών που, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συρρικνώνει στο μισό ή και περισσότερο την ήδη ανεπαρκή προβλεπόμενη χρηματοδότηση των οργανισμών απεξάρτησης και άλλων υπηρεσιών πρόνοιας για ευάλωτες ομάδες. Η απόφαση αυτή βάζει λουκέτο στα προγράμματα απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης, οδηγώντας χιλιάδες υπό θεραπεία εξαρτημένους πίσω στις πιάτσες, τη φυλακή και την εξαθλίωση, με τεράστιο κόστος για το σύνολο της κοινωνίας.

Σε μια από τις δυσκολότερες περιόδους για τη χώρα και σε πλήρη ανακολουθία λόγων και έργων, η Πολιτεία στερεί από τους πιο αδύναμους την ευκαιρία να επιστρέψουν ισότιμα στην κοινωνία. Σε αυτό το πλαίσιο, δρομολογώντας τη συντήρηση ως κεντρική στρατηγική για την αντιμετώπιση της εξάρτησης, ανακοινώνει την αύξηση των «σημείων διανομής» υποκαταστάτων, και δίνει τη χαριστική βολή στα προγράμματα που στοχεύουν στην πλήρη αποχή των εξαρτημένων από τις ουσίες και στην κοινωνική τους επανένταξη.

Το ΚΕΘΕΑ με πρωτοβουλία του έχει εξαντλήσει κάθε περιθώριο περιορισμού των δαπανών του και βέλτιστης αξιοποίησης των πόρων του και λειτουργεί πλέον στα όρια των δυνατοτήτων του με χρόνια προβλήματα υπο-χρηματοδότησης και στελέχωσης. Το ΚΕΘΕΑ έχει τεκμηριωμένα αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σύνολο της επιχορήγησης που λαμβάνει από το κράτος, και οποιαδήποτε περαιτέρω μείωσή της θα σημάνει αναγκαστική διακοπή υπηρεσιών στους χρήστες και τα μέλη των οικογενειών τους σε όλη την Ελλάδα.

Το ΚΕΘΕΑ αναμένει από την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας να αναλάβει πρωτοβουλία και με αίσθημα ευθύνης απέναντι στους χιλιάδες ανθρώπους που δέχονται υπηρεσίες στις πάνω από 100 μονάδες του σε όλη τη χώρα να μην τους στερήσει από το δικαίωμά τους να παραμείνουν καθαροί από κάθε ουσία και να επανενταχθούν στην κοινωνία.

ΧΑΝΟΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΡΕΜΒΑΖΩ - Καλωσόρισμα

2011-01-18T15:27:00.000+02:00

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ...!

2010-12-22T22:04:00.002+02:00

Στο σημερινό περιβάλλον της οικονομικής κρίσης, όπου η ανασφάλεια και αβεβαιότητα είναι στην ημερήσια διάταξη για την πλειονότητα των πολιτών, εντείνεται ο κοινωνικός αποκλεισμός των πιο ευάλωτων ομάδων, παροξύνονται οι παράγοντες που ευνοούν την εξάπλωση της χρήσης ουσιών, αλλά και δυσχεραίνεται η κοινωνική και εργασιακή ένταξη όσων επιτυγχάνουν την απεξάρτησή τους.

Επομένως, σήμερα περισσότερο από ποτέ, οι φορείς θεραπείας χρειάζεται να ανταποκριθούν σε ιδιαίτερα πιεστικές ανάγκες κάτω από δυσμενείς συνθήκες, αφού πολύ συχνά δεν διαθέτουν επαρκείς πόρους και προσωπικό. Αποτελεί επομένως τουλάχιστον παράδοξο, την ίδια στιγμή που οι κεντρικοί φορείς απεξάρτησης και κοινωνικής ένταξης στη χώρα μας καλούνται να συμβάλουν στην κατάρτιση του Εθνικού Σχεδίου Δράσης και υφίστανται τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, το Υπουργείο Υγείας να προωθεί, με νομοσχέδιο που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του («Διαρθρωτικές αλλαγές στο σύστημα υγείας και άλλες διατάξεις»), ρύθμιση όχι μόνο για τη λειτουργία αλλά και την επιχορήγηση από το κράτος ιδιωτικών κέντρων απεξάρτησης. Η συγκεκριμένη διάταξη, του άρθρου 52, παρ. στ,΄ προβλέπει:

«την επιχορήγηση από πιστώσεις του Τακτικού προϋπολογισμού, του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων ή οποιαδήποτε πηγή εσόδων των Δημοσίων ή Ιδιωτικών Μονάδων για την αντιμετώπιση της εξάρτησης»

Με τον τρόπο αυτό ανοίγει η πόρτα για την περαιτέρω υπονόμευση του κεκτημένου της δημόσιας και δωρεάν θεραπείας για το πρόβλημα των εξαρτήσεων, καθώς δίνεται η δυνατότητα νομιμοποίησης και επέκτασης σε πληθώρα παράνομων «κέντρων απεξάρτησης» σε όλη την Ελλάδα, τα οποία εφαρμόζουν επικίνδυνες ή μη ενδεδειγμένες μεθόδους και συχνά κερδοσκοπούν εις βάρος των εξαρτημένων και των οικογενειών τους. Πολλά από τα κέντρα αυτά έχουν επώνυμα καταγγελθεί ή βρίσκονται σήμερα αντιμέτωπα με τη δικαιοσύνη.

Ζητούμε την άμεση τροποποίηση της παρ. στ΄ του άρ. 52 του νομοσχεδίου, με την απάλειψη της αναφοράς σε «Ιδιωτικές Μονάδες», ώστε να διασφαλιστεί ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας των υπηρεσιών αντιμετώπισης της εξάρτησης που παρέχονται στη χώρα μας. Η σημερινή παρέμβασή μας αφορά το κρισιμότερο ζήτημα που εγείρει το νομοσχέδιο, ενώ αναλυτικότερες προτάσεις μας θα κατατεθούν στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης.

Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ)

Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ)

Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ

Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, Θεραπευτικό Πρόγραμμα ΑΡΓΩ

Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, Επιστημονικό Συμβούλιο

ΕΝΑ ΚΑΘΑΡΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΞΕΚΙΝΑ...

2010-12-16T17:43:00.000+02:00

Το ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ, το οποίο απευθύνεται σε έφηβους χρήστες 13-21 ετών και τις οικογένειές τους πραγματοποιεί σήμερα 20 Δεκεμβρίου 2010, στις 12.00 στο Σύλλογο Οικογένειας του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ, συνέντευξη τύπου για την επίσημη έναρξη του προγράμματος του διαδικτυακού ραδιοφώνου “web-radio ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ”.

Το στούντιο ηχογράφησης του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ είναι μια από τις δραστηριότητές του. Διατίθεται σε μουσικά συγκροτήματα αλλά και σε καλλιτέχνες που δείχνοντας την ευαισθησία τους στη διαδικασία της απεξάρτησης έχουν γίνει φίλοι της ΣΤΡΟΦΗΣ. Στον χώρο του ηχοστούντιο ξεκίνησε η Οργάνωση και Λειτουργία Διαδικτυακού Ραδιοφώνου (web radio) η οποία υποστηρίχθηκε από τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς στο πλαίσιο ολοκλήρωσης του προγράμματος «Υποστήριξη Πρωτοβουλιών για νέους 2010».

Το διαδικτυακό ραδιόφωνο «web-radio ΣΤΡΟΦΗ», αποτελεί ένα βήμα επικοινωνίας των εφήβων και νεαρών ενηλίκων μελών του προγράμματος με την ευρύτερη κοινωνία, μέσω του οποίου επιτυγχάνονται οι στόχοι ενημέρωσης για το πρόβλημα των ναρκωτικών, της διάδοσης μηνυμάτων πρόληψης, της άρσης των προκαταλήψεων για τους πρώην χρήστες, αλλά και η συστηματική εκπαίδευση των εμπλεκόμενων στο αντικείμενο του σχεδιασμού, της οργάνωσης, του προγραμματισμού και της λειτουργίας ενός διαδικτυακού ραδιοφωνικού σταθμού.

Η ανάπτυξη του σταθμού με κάλυψη όλων των ζωνών με σταθερές εκπομπές σε εβδομαδιαία βάση, είναι ο κεντρικός στόχος μας, μέσω του οποίου πραγματώνονται όλοι οι επιμέρους στόχοι. Για το λόγο αυτό προσκαλούμε σε συμμετοχή αυτής της πρωτοβουλίας, όλων όσων το επιθυμούν.

Για τη δημοσιοποίηση της προσπάθειας αυτής, την ίδια ημέρα της 20ης Δεκεμβρίου, η ομάδα ραδιοφώνου των εφήβων του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ θα μεγαλώσει με τη συμμετοχή 22 γνωστών ραδιοφωνικών παραγωγών που θα εκπέμψουν ζωντανά από το στούντιο της θεραπευτικής κοινότητας ΣΤΡΟΦΗ στον Άγιο Παντελεήμονα.
Η φιλοξενία των ραδιοφωνικών παραγωγών από τη συχνότητα του web-radio ΣΤΡΟΦΗ αποτελεί πρωτοβουλία της ραδιοφωνικής στήλης τετΡΑΔΙΟ του Δημήτρη Κανελλόπουλου (Ελευθεροτυπία) και του Κώστα Αρβανίτη (ΕΡΤ). Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί για μια ημέρα θα εκπέμπουν μέσα από τη συχνότητα του Ράδιο Φιλία 106,7 και από τον 105,5 στο Κόκκινο (από τις 3 το μεσημέρι και μετά). Στο διαδίκτυο θα ακούγεται μέσω του mindradio.gr. Την όλη προσπάθεια υποστηρίζει το site www.e-tetRadio.gr.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ

2010-05-17T20:27:00.002+03:00

Πολιορκούμεθα λοιπόν
Πολιορκούμεθα από ποιον

Από σένα κι από μένα απ’ τον τάδε και τον δείνα Πολιορκούμεθα στενά Από σύνορα, τελωνεία, ελέγχους διαβατηρίων, την Ιντερπόλ, τη στρατιωτική Αστυνομία, τα τανκς, τη ρητορεία, τη βλακεία, Απ’ τα παράσημα, τις στολές, τους εκφωνηθέντας λόγους Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές, την κουτοπονηριά Τη δήθεν αγανάκτηση των ιθυνόντων, την υποκρισία Την τηλεόραση, τη ραδιοφωνία, τα σαπούνια, τ’ απορρυπαντικά Τις διαφημίσεις, τον τουρισμό, τα οργανωμένα ταξίδια, τις κρουαζιέρες Τις γκαζιέρες, τα ψυγεία, τις κατασκηνώσεις, τους προσκόπους, Τ’ άρθρα για την εκπαίδευση, την πολυκοσμία, τη σκόνη, τις ποιητικές συλλογές Την έλλειψη ύδατος, τα λιπάσματα, τα νεύρα, την κακή χώνεψη, τη φαλάκρα, Τους εφοπλιστές, το ποδόσφαιρο, τα λεωφορεία, την ακρίβεια, τις παθήσεις Της σπονδυλικής στήλης, τη γραφειοκρατία, την καθυστέρηση, τις διαβεβαιώσεις, Τις κριτικές, την εκκλησία, τα βασανιστήρια, τους καιροσκόπους, Την υποψία, τους κατατρεγμούς, το φόβο, τη θρασύτητα, τους διαγωνισμούς Καλλονής, την έλλειψη χρημάτων, την έλλειψη δικαιωμάτων, πολιορκούμεθα από τους βάναυσους Τους άναρθρους, από τις μαύρες σκέψεις μας. Από τον εαυτό μας Κι απ’ ό,τι άλλο βάλει ο νους σας πολιορκούμεθα στενά.

Νάνος Βαλαωρίτης (1921-...)

Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών 2007

Η ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟ Σ/Κ ΣΤΟ BHMA FM 99,5 ΣΤΙΣ 14.00

2009-12-08T20:43:00.001+02:00

Η Φυλή των φίλων με την Λένα Διβάνη και τον Κώστα Αρβανίτη το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου στις 14.00 ,συζητούν για τις προσαγωγές ,τις υποδείξεις την διακίνηση των ιδεών και το ξύλο στην πόλη. Καλεσμένοι ο Ζαχος Χριστοδουλόπουλος φοιτητής, Νίκος Μαρκάτος πρώην Πρύτανης του Ε.Μ.Π. και ο Κώστας Χατζίδης δημοσιογράφος

Την Κυριακή στις 14.00 καλεσμένος στην Φυλή των Φίλων ο Κωστής Μαραβέγιας .

Την κουβέντα προσπαθεί να καθοδηγήσει ο Κώστας και να την απελευθερώσει ο Γιώργος Σκίντζας

Συνάντηση της ΦΥΛΗΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ...ΣΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

2009-12-04T21:08:00.000+02:00

ΤΕΤΑΡΤΗ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ...ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΒΗΜΑfm 99,5

«ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ»

Μια μυρωδιά λονδρέζικου θεάτρου στο κέντρο της Αθήνας...

Βρισκόμαστε στις πύλες του Καθαρτηρίου. Ένας φύλακας, ο επιστάτης των ψυχών, εκτελεί με μαθηματική ακρίβεια εντολές που του έχουν δοθεί. Ξαφνικά καταφθάνουν μια σειρά από ψυχές και διαταράσσουν την ήρεμη καθημερινότητά του. Οι φήμες που ακολουθούν για τον ερχομό ‘’εκείνου’’, κλονίζουν ολοκληρωτικά τη γαλήνη του. Μια υπαρξιακή κωμωδία με ισχυρές δόσεις αυτοσχεδιασμού. Το περιβάλλον σουρεαλιστικό, αφού οι ήρωες γνωρίζουν πως είναι μέρος μιας θεατρικής παράστασης, την οποία ένας ‘’Θεός’’ – ‘’Συγγραφέας’’ έχει συνθέσει.

Ποιά είναι τα «φαντάσματα»;!

Ποιός είναι «εκείνος»;!

Τι θα συμβεί όταν τελικά έρθει;!

----

Ο Στέλιος Κάτσαρης, αποδίδει στο ρόλο του φύλακα, έναν παλιομοδίτικο χαρακτήρα, βασισμένο στις ρίζες του κλασικού θεάτρου. Από την άλλη μεριά ο Γιώργος Χρανιώτης μέσα από την παραλλαγή πέντε διαφορετικών ρόλων καταφέρνει με εκπληκτικό τρόπο, την επί σκηνής, σύγκρουση του κλασικού με το σύγχρονο θέατρο,

χαρίζοντας γέλιο και έντονες συγκινήσεις.

Η παράσταση αποτελεί την απόλυτη ανατροπή στα θεατρικά δεδομένα. Δύο εξαιρετικοί ηθοποιοί ενώνουν τις δυνάμεις τους και καυτηριάζουν το ανθρώπινο είδος μέσα από ένα ολοκαίνουριο θεατρικό πρίσμα, που θα γοητεύσει το κοινό.

Τα «φαντάσματα» είναι η νέα δουλειά του Στέλιου Κάτσαρη, συγγραφέα και σκηνοθέτη του έργου.

Το σκηνικό και τα κοστούμια επιμελείται η Μάϊρα Βαζαίου, η οποία είναι μέλος της Ένωσης Βρετανών Σχεδιαστών, με συνεργασίες στο Λονδρέζικο Θέατρο και στο βρετανικό κινηματογράφο με σκηνοθέτες, όπως ο Ridley Scott, ο Tim Burton και ο Saul Dibb.Η αισθητική της και η ευρηματικότητά της μαγεύουν και απογειώνουν την παράσταση.

Στο σχεδιασμό φωτισμών η Βαλεντίνα Ταμιωλάκη, με συνεργασίες στην πειραματική θεατρική σκηνή της Αγγλίας, προσδίδει μια θεατρικότητα στο χώρο, καθώς αντιμετωπίζει τη μουσική σκηνή του Σταυρού plus ως θεατρική.

Τη μουσική του έργου υπογράφει η συνθέτρια, Ζηνοβία Αρβανιτίδη, βάζοντας την τελική πινελιά στον εξαίσιο αυτό θεατρικό καμβά και το όνομα της οποίας συναντούμε σε μερικές ακόμη παραστάσεις του Λονδίνου.

«ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ»

Μια μυρωδιά λονδρέζικου θεάτρου στο κέντρο της Αθήνας.

Κείμενο: Στέλιος Κάτσαρης

Σκηνοθεσία : Στέλιος Κάτσαρης, Γιώργος Χρανιώτης

Παίζουν: Γιώργος Χρανιώτης, Στέλιος Κάτσαρης

Σκηνικό – Κοστούμια: Μάϊρα Βαζαίου

Κατασκευή Κοστουμιών: Alan R. Brooker

Μουσική: Ζηνοβία Αρβανιτίδη

Σχεδιασμός φωτισμών: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Ζέρβας

Κατασκευή Σκηνικών: Στέφανος Γραμμένος

Ψιμυθιολόγος: Άλκης Βρετός

Οργάνωση: Λαμπρινή Νάνου

ΓΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΜΑΘΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΜΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟ ΒΗΜΑ στους 99,5 FM

ξεκινάμε παιδιά...

2009-11-22T21:29:00.004+02:00

Αγαπητέ φίλε από αύριο η Φυλή των Φίλων από τις 06.00 το πρωί στους 99,5 FM.

Με την αντίληψη για την ενημέρωση που ήδη γνωρίζεις, συνεχίζουμε την διαδρομή από εκεί που την αφήσαμε. Μαζί όλη η παρέα με την Μάνια Παπαδημητρίου, Ελένη Κυπραίου, Γιώργο Μόσχο, Χρήστο Πλατή και Γιώργο Φραντζεσκάκη. Καθημερινά στις 08.05 η Μαρία Χούκλη ,μας παρουσιάζει την αδικημένη είδηση.

Από 18 Νοεμβρίου στους 99,5 fm

2009-11-06T10:03:00.000+02:00

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Πέμπτη, 05 Νοεμβρίου, 2009 17:55

πηγή : http://e-tetradio.gr

Η είδηση που πρώτοι σας αποκαλύψαμε, επιβεβαιώνεται: σε λίγες μέρες: O City θα σιγήσει και θα εκπέμπει πλέον ως ΒΗΜΑ FM. Ο σταθμός ξεκινάει στις 18 Νοεμβρίου. Είναι η τρίτη μεταμόρφωση του...ταλαίπωρου αυτού σταθμού που ξεκίνησε ως Planet του συγκροτήματος Ανδρουλιδάκη, έγινε City του συγκροτήματος Γιάννας και καταλήγει ως ΒΗΜΑ του γνωστού συγκροτήματος.

Οι πληροφορίες μας από τη διαφημιστική αγορά θέλουν τα περισσότερα σποτ να προβάλλουν τα γνωστά στελέχη των εφημερίδων του ΔΟΛ, αλλά κάπως διαφορετικά. Μην εκπλαγούμε δηλαδή αν δούμε τον Γιάννη Πρετεντέρη σε ρόλο, για τις ανάγκες της διαφήμισης, πιο...χαλαρό. Οσον αφορά το πρόγραμμα, κάποια πράγματα αρχίζουν και ξεκαθαρίζουν.

Το οριστικό σχήμα από το πρωί ως το μεσημέρι έχει ως εξής:

6-8 Κώστας Αρβανίτης με τη Φυλή των Φίλων
8-10 Δημήτρης Δανίκας και Μάκης Προβατάς (στην εκπομπή θα παρεμβαίνει ο διευθυντής του σταθμού Γιάννης Πολίτης και οι Γ. Παπαϊωάννου και Δ. Μητρόπουλος)
10-12 Γιώργος Παπαχρήστος και Βασίλης Χιώτης (με παρεμβάσεις Πρετεντέρη, Τσίμα και Παντελή Καψή)
12.00-13.00 Ο Citizen Κώστας Γιαννακίδης (κάποιες φορές θα βγαίνει τηλεφωνικά και ο Σταύρος Θεοδωράκης)

Απο εκεί και πέρα το πρόγραμμα δεν έχει «κλειδώσει» καθώς συζητώνται διάφορα σχήματα. Το βέβαιο είναι πως για δύο ώρες στα μικρόφωνα θα είναι η Νατάσσα Μπαστέα και ο Στέλιος Βραδέλης, το απόγευμα θα ακολουθεί για δύο ώρες (16.00-18.00) ο Γιώργος Κακούσης και θα συνεχίζει η Δέσποινα Μαυρογένη που επιστρέφει στα FM.

Το νόμιμο είναι και ηθικό..? ( Ακούστηκε στον Δίεση πέρισυ τέτοια εποχή...δεν άλλαξε και τίποτα...)

2009-09-08T10:58:00.000+03:00

Το νόμιμο είναι και ηθικό..?
Ας το πάρουμε ως αρχή?
Με μια μικρή λεπτομέρεια ...
Ποιός νομοθετεί ,ποιός ελέγχει ,και ποιός καθοριζει της αρχές της ηθικής.
Η ηθική της μιας τάξης μπορεί να είναι ανήθικη για την άλλη , όπως και το τίμιο της μία πλευράς ενδέχεται να είναι ανήθικο για την άλλη.
Πάντως με το πέρασμα των χρόνων και την ενδυνάμωση του αστικού κράτους όλες οι πλευρές έχουν αποδεχθεί μια κοινή βάση δεδομένων στο τι είναι τίμιο ,τι είναι ηθικό και σε ότι αφορά στην πολιτική δράση και στάση .
Για να έχει κάποιες αρχές το πολιτικό παιχνίδι.
Για τους πολίτες που επιλέγουν αυτοβούλως την εμπλοκή τους με τα κοινά υπάρχουν σαφείς αποστάσεις.
Στο παρελθόν αστοί πολιτικοί ,συντηριτικοί πολιτικοί , “έχασαν περιουσίες” μπαίνοντας στην πολιτική εν αντιθέσει με την πρόσφατη ιστορία όπου αρκετοί πλούτισαν μετα την ενασχόλησή τους με τα κοινά.
Είναι ξεκάθαρο πιά ,ότι από το 1985 και μετά ,ένας άλλου τύπου πολιτικός “πολιτισμός” εισέβαλε στην χώρα, γεγονός που οδήγησε στην ήττα - τιμωρία του 2004. Το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε κυρίως για την αλαζονία και την απληστία κάποιων στελεχών του.
Ο κος Καραμανλής έπεισε την κοινή γνώμη ότι θα χτυπήσει την διαπλοκή, λέξη η οποία εξαφανίστηκε από το 2005 τόσο από το λεξιλόγιο τόσο αυτού όσο και των στελεχών του.
Από το πρώτο βατερλώ του Μπαιρακτάρη στην Αλωση της θεσσαλονίκης.
Η επανάληψη από τον πρωθυπουργό της γνωστής φράσης του πρώην υπουργού Ναυτιλείας ότι το νόμιμο είναι και ηθικό δεν μπορεί να οριοθετηθεί ως λάθος ,αλλά ως επικίνδυνη αντίληψη από τον ηγέτη της χώρας προς τους συνεργάτες και τους συμμάχους του.
Ο πρωθυπουργός της χώρας είπε κοντολογίς κάντε ότι κάνετε αρκεί να είστε στα πλαίσια της νομιμότητας. Αυτό το πλαίσιο είναι που εξοργίζει .
Ποιός καθορίζει το πλαίσιο και πόσο καθαρό είναι αυτό.
Πάντως αν και αυτό με κόπο το λάβουμε ως δεδομένο γόνιμου και ειλικρινούς διαλόγου θα πικραθούμε για την ποιότητα των προθέσων ,θέσεων και δράσεων της δημοκρατίας μας.
Ο υπουργός Περιβάλλοντος είχε αυθαίρετη κατασκευή -δεν είναι νόμιμο πως μπορεί να είναι ηθικο?-
Ο πρώην υπουργός Απασχόλησης είχε ανασφάλιστους ξένους εργάτες – δεν είναι νόμιμο ούτε ηθικό-
Ο νυν σύμβουλος του πρωθυπουργού Ιωάννης Κεφαλλογιάννης καταδικάστηκε για υπόθαλψη χασισοκαλλιεργητή σε 12 μηνη φυλάκιση με αναστολή – που είναι το νόμιμο και που το ηθικό ?-.
Σύζυγοι κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης είναι μεσάζοντες στις περίεργες “δουλειές” μεταξύ κράτους και μοναστηριών με βασικό στόχο την “αξιοποίηση” ακινήτων του δημοσίου προς την ιδιωτική πρωτουβουλία.
Μεσολαβητές εδώ ο εκπρόσωπος του Θεούαπό την μιά και της λαικής εντολής από την άλλη.
Πάντως η έλλειψη αυτοκριτικής από το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης για την προηγούμενη θητεία και η προσμονή των αποτελεσμάτων με την τακτική του ώριμου φρούτου, δημιουργεί συναίσθημα οργής και απαξίας των πολιτών προς την πολιτική και τους πολιτικούς.
Γεγονός επικίνδυνο τόσο για την δημοκρατία όσο και για τους θεσμούς. Γεγονός που τρέφει ακραίες απόψεις “σωτήρων” που με την χρήση των media πέρνουν όλο και περισσότερο θέση πρωταγωνιστή.
Νόμιμο είναι στα πλαίσια της δημοκρατίας.
Ηθικό δεν είναι...
Από την πλευρά των διαχειριστών της εξουσίας απέναντι στην Δημοκρατία τους.

Ο ΜΕΣΟΣ ΝΟΥΣ O ΜΕΣΑΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ…

2009-07-15T15:36:00.002+03:00

Στην ειδησεογραφία της στρογγυλοποίησης όλα μπορούν να συμβούν και τίποτε να μην ειπωθεί. Και ότι δεν ακούγεται …δεν υπάρχει.
Είναι σαφές πλέον ότι οι διαχειριστές των media απαιτούν από τους διαμορφωτές τους ,να πνίγουν τις ειδήσεις και να αξιοποιούν τις πληροφορίες «τόσο όσο».
Με την τακτική αυτή αποφεύγονται επικίνδυνα σχόλια και συνειρμοί σε μια εύθραυστη εποχή που τα πάντα μπορούν να ερμηνευτούν από τον ακροατή καταναλωτή ,τηλεθεατή ή αναγνώστη του «μέσου νου».
Φυσικά υπάρχει μια συγκρουσιακή κατάσταση αν στο σχήμα του «μέσου νου»,η λύση είναι να κόψουμε το νου στη μέση ή πρέπει να απαλειφθεί το δεύτερο συνθετικό της φράσης εντελώς!
Φαντάζομαι ότι αυτό στην πολιτική της προσαρμογής έγινε στην προσπάθεια δημιουργίας και κατόπιν αλλοιώσεως του λεγόμενου μεσαίου χώρου και της προσαρμόσεως στην πατέντα του «μεσαίου νου».
Ο μεσαίος χώρος που τον ακολουθεί ο μεσαίος νους είναι ενταγμένος στα λεγόμενα μεσαία στρώματα που ακολουθούν τις πολιτικές του κέντρου με τις ελεγχόμενες παρεκκλίσεις προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά.
Εύκολα έτσι ο πληθυσμός μεταπηδά σαν εγκλωβισμένο πουλί στα δυο στασίδια που έχει το κλουβί του ,μετακυλώντας το λεγόμενο πολιτικό ενδιαφέρον.
Πάντα όμως στο κέντρο.
Γιατί το κλουβί είναι στο κέντρο.
Ακριβώς...!
Το ραδιόφωνο ως μέσο – από την φύση του – είναι ελεύθερο και ιδιαιτέρως επικίνδυνο, καθώς μπορεί ένα χλιαρό υπονοούμενο σε συνδυασμό με ένα μουσικό θέμα να προδώσει ψυχή , να κινητοποιήσει και να συγκινήσει.
Το ραδιόφωνο είναι μέσο μαγικό, διότι είναι το μόνο που μπορεί να μεταφέρει τις πρώτες σκέψεις με το απαίδευτο του εφήβου ,χωρίς την τεχνική του μοντάζ.
Είναι μια μορφή «ψυχοθεραπείας» για τον εκφωνητή ,που καλείται να πει, να εκτεθεί στο μικρόφωνο ,για τις αλήθειες του, αδιαφορώντας για τις συνέπειες .
Είναι σα λύτρωση αυτό το μοίρασμα της σκέψης.
Μερικές φορές είναι ταυτόχρονα αυτοκτονία και συνάμα ανάσταση .
Τα «τρεχαντήρια της αγοράς» ,με ύφος περισπούδαστο τονίζουν σε όλους τους τόνους για τα «θέλω» του μέσου ακροατή -με τον μέσο νου -.
Θέλουν σχόλια άνοστα , αδιάφορα , άχρωμα, με ψευδοσυναίσθημα που συνδυάζεται με τον καιρό , την Παρασκευή που έρχεται και τις 5 διπλές προσκλήσεις .
Α! και το τραγουδάκι που κάτι να θυμίζει αλλά να μην ξέρουμε τι, όπως έλεγε και ο Λουκιανός.
Το ραδιόφωνο είναι ο συνδυασμός φωνών μουσικών και αλήθειας .
Μόνη της η μουσική μετατρέπει τελικά το αγαπημένο μας μέσο σε κασετόφωνο. Αδιάφορο , ανιαρό, κουτό…
Όμως φαίνεται ότι γίνεται σιγά σιγά αυτό που πολλοί φοβόμασταν.
Την δημιουργία του play list ,γνώμης ,άποψης , αντίληψης ,εικόνας.
Τι περνάει και τι δεν περνάει.
Τι σηκώνει και τι δε σηκώνει ο « μέσος ακροατής», καταναλωτής και ψηφοφόρος.
Το ραδιόφωνο που εμείς αγαπάμε είναι για ανθρώπους μιας ξεχωριστής φυλής τελικά.
Ιδιαίτερης ,πολυπληθούς και αυτοδύναμης.
Αυτής των πολιτών που δεν κρέμονται για να σχηματίσουν άποψη από τα παραθύρια των τηλεοπτικών μαγειρείων και δεν έχουν αγωνία για το αν θα έλθει και αυτή την βδομάδα η Παρασκευή.
Που δεν ξεχνούν και δε θέλουν να χαλαρώσουν όταν ένα παιδί 16 χρονών δολοφονείται στην Αθήνα , μια εργαζόμενη περιλούζεται με βιτριόλι , 1000 παιδιά σκοτώνονται στη Μέση Ανατολή ,χιλιάδες άνθρωποι πετιούνται στο δρόμο της ανεργίας και της ανασφάλειας ,
Που ξεσηκώνονται με ένα τραγούδι της Χαρούλας ,της Γαλάνη ,του Μίλτου ή των Lynard Skynard .
Που μαγεύονται και ταξιδεύουν με ένα έργο του Χάρου του Πανιάρα ή του Αδαμάκου.
Που πονούν ή ενθουσιάζονται από μια ερμηνεία της Πιτακή ,της Παπαδημητρίου ή του Παπαβασιλείου.
Το ραδιόφωνο που εμείς αγαπάμε , έχει διαφορετικότητα , σύγκρουση, βιβλίο, εικαστικά , θέατρο, πολιτική.
Έχει ζωή .
Έχει τρέλα και έρωτα.
Γιατί κανένας άνθρωπος του μέσου νου και της κοινής λογικής δεν ερωτεύτηκε. Απλά παντρεύτηκε….!
Γιατί ο έρωτας δεν έχει λογική.
Και δεν κάθεται στο μέσο…

Για την ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ
ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

αντίο ...ΔΙΕΣΗ

2009-07-11T12:39:00.000+03:00

Αγαπητοί φίλοι
η διεύθυνση του σταθμού μου ανακοίνωσε ότι δεν θα ήθελε να συνεχιστεί η εκπομπή και θα προχωρήσει σε άμεση απόλυση .Το είπαν παύση συνεργασίας .
Οι λόγοι που αναφέρθηκαν ήταν η οικονομική κρίση αλλά και η επιλογή του σταθμού για πιο "ήπιας" μορφής ενημέρωση στην πρωινή ζώνη.

Ευχαριστώ όλους εσας και τα μέλη της "ΦΥΛΗΣ". ΈΛΕΝΗ ΚΥΠΡΑΙΟΥ ,ΠΟΠΗ ΔΙΑΜΑΤΑΚΟΥ ,ΕΡΙΦΥΛΗ ΜΑΡΩΝΙΤΗ ,ΚΩΣΤΗ ΖΑΦΕΙΡΑΚΗ, ΧΡΗΣΤΟ ΠΛΑΤΗ, ΓΙΩΡΓΟ ΦΡΑΝΤΕΣΚΑΚΗ,ΓΙΩΡΓΟ ΜΟΣΧΟ ,ΜΑΝΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ,και τα παιδιά της Στροφης..
Σας ευχαριστώ για την ακρόαση και φαντάζομαι ότι δε θα χαθούμε...

Κώστας

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΔΑΣΟΣ

2009-07-01T09:49:00.000+03:00

Καταγγελία προς τον συνήγορο του πολίτη της κρατούμενης Γκουλιώνη

2009-03-31T21:26:00.001+03:00

Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια
αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να
είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστών, για να μπορέσω να ζήσω... Τον
χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο
συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι
όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να
υποστώ. Αυτό το <<αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης>>, λοιπόν, είναι η
φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από
τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου
όργανα και στ' απόκρυφα σημεία του σώματός μου. Όποτε μπαίνω στην φυλακή
είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε
γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται
<<έρευνα>>: Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με
βάζει να σκύψω, ν' ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό
μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει
καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να' μαι το
τελευταίο σκουπίδι. Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους,
παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει,
<<απαγορεύεται>> να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί
να...αυτοκτονήσω μ' αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ' το
δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με
βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το
δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να
ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ. Μια φορά, στο
χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ' έβαλαν να
κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα
εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς
και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως
πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η
κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν <<αστειάκια>> των
δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το <<ρεπερτόριό>> τους... Προσφάτως που
αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου
μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα
δάχτυλά του είναι τουλάχιστον <<απρεπές>>, θα έλεγα, και ζητούσα
υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο
κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που
τελεί χρέη...νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών
(Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου
είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν
είναι, είναι <<άλλο πράμα>>. Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι
ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην
αντιδράω. Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε
πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή
θα το χρεώσει σ' εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση.
Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον
βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα
ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με
οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας
κολπική ή μη. Στην απομόνωση με έκλεισαν σ' εάν κελί όπου έπρεπε να χτυπάω
το κουδούνι για να' ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία
τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και
παρακολουθούμενη από κάμερα. Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η
δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς
την άδεια να τραβήξεις καζανάκι. Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω
την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8
αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι,
εξαρτάται από τις διαθέσεις τους. Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται
να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές
είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη
κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν
είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί
ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι <<εδώ είναι Θήβα και το
κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη>>, την
οποιά <<μεγάλη ανάγκη>> την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία
<<πάλι τουαλέτα θέλεις;>> και άλαλ τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και
σαδισμό. Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του
κελιού για να πάω στην τουαλέτα και ανγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό
μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την
συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα
του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά
και επειδή την αποκάλεσα <<κότα>> έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου
Χαρίκλεια ει?ναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα
Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η
κα Δανιηλίδου, με πέρασα πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας
Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της
απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ,
τσιγάρου και τηλεφώνου. Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια
πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ
με υφ' όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η
21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω. Όλα
αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι
υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο
οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ' όλες τις 8 κενώσεις
κλπ δικαιούται <<βάσει του εσωτερικού κανονισμού>> να με κρατήσει έξι
ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο,
αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ' εντολή
εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο
σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν... Μπάνιο δεν μπορείς να
κάνεις στην απομόνωση -ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και
αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό
νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει
από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως
είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή. Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί.
Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να
παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους
δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που
κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα
μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα
πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας
εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ. Όταν λοιπόν,
αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση
πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής
εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριοι της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου
το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη
απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν
σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν
όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα
πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να
μπορέσουμε να κοιμηθούμε... Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για
μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία. Σήμερα, όλος
αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμός του σώματος και της ψυχής που έχω
υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που
πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους. Σφίγγοντας τα δόντια
σιγοψιθυρίζω <<και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω>> ελπίζοντας να
έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα
χέρια τοςυ επάνω σε αδύναμους ανθρώπους.
Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει,
ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε.

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη
φυλακή.

Γκουλιώνη Κατερίνα
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Κατερίνα Γκουλιώνη βρέθηκε νεκρή δεμένη πισθάγκωνα μέσα στο καράβι κατά τη διάρκεια μεταγωγής της από τις φυλακές της Θήβας στη Νεάπολη Κρήτης στις 18 Μαρτίου

ΜΙΑ ΕΥΧΗ...

2009-03-23T21:08:00.000+02:00

Το χιόνι είναι ότι πιο πολύτιμο αυτή τη χρονική στιγμή.
Και δεν λέει να πέσει απλώς μας γυροφέρνει.
Μας κοροϊδεύει και μας μπερδεύει.
Αχ, να χιόνιζε τώρα... αυτή τη στιγμή... Πολύ... πάρα πολύ…
Να ασπρίσει ο τόπος και τα βουνά που συντροφεύουν αιώνες τώρα την Αττική.
Να κρύψει και να ντύσει τη γύμνια, τη μαύρη όψη, το μαύρο φόντο, τον πόνο
από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού.
Να σκεπάσει και τα σύρματα των νέων καταπατητών.
Να παγώσει τα πιο απάνθρωπα συναισθήματα και να απελευθερώσει τα πιο αγνά
αισθήματα.
Θα ήθελα, Θεέ μου, αν υπάρχεις, να δώσεις πυκνό χιόνι, να κρύψει το γκρίζο που
άποψη δεν έχει και πολιτική χαράζει, που μέλλον δεν δίνει και παντοδύναμο
μοιάζει.
Να ρίξει χιόνι... πολύ χιόνι...
Να αναγκάσει τους ανθρώπους να μείνουν στο σπίτι, να μην μπορούν να
ξεμυτίσουν, να αναγκαστούν να μιλήσουν, να ξεκαθαρίσουν, γιατί βρίσκονται εδώ και όχι αλλού.
Για να απαντήσουν αν αγαπούν ή ανέχονται.
Μια συνήθεια χρόνων, μια απάτη μέσα και έξω από το σπίτι.
Να πέσει πολύ χιόνι.
Να μην κυκλοφορεί αμάξι.
Να βγούμε σαν τα μερμήγκια στους δρόμους για να αγοράσουμε τσιγάρα και ψωμί.
Να αναγκαστούμε να πούμε μια κουβέντα με τον απέναντι, να δώσουμε και να
πάρουμε μια βοήθεια ουσίας και αξίας, να ανταλλάξουμε ένα «γεια», έστω και μέσα
από τα δόντια (το κρύο θα φταίει...).
Αν πέσει χιόνι στην πόλη, θα γελάσουμε πολύ...
Που οι αγανακτισμένοι θα ουρλιάζουν «δεν υπάρχει κράτος», που θα καλούνται τα
ΟΥΚ για την απελευθέρωση των Βορείων Προαστίων, που θα γίνονται εκκλήσεις για
μπομπότα στην Εκάλη.
Αν πέσει χιόνι τα παιδιά θα είναι ευτυχισμένα που δεν θα λειτουργήσουν τα
σχολεία, που θα δουν μετά από πολύ καιρό τους γονείς τους, που θα ακούσουν
το παραμύθι που έμεινε στη μέση...
Αν πέσει χιόνι, πολύ χιόνι, τα παιδιά θα βγουν στην Αχαρνών και στην
Μεσογείων, στην Πατησίων και τη Βουλιαγμένης.
Θα κάνουν χιονάνθρωπους με τεράστια καπέλα, με τσιμπούκια και σκούπες.
Θα παίζουν.
Θα κάνουν φίλους.
Θα αγαπήσουν τη γειτονιά τους.
Ο Ξενοκράτης θα ζωντανέψει και η τηλεόραση θα είναι η νέα εστία της
φοβισμένης οικογένειας από τη μανία των καιρικών φαινομένων.
Η επαρχία θα γελάει και θα χαίρεται με τα παθήματα των αστών. Θα κοροϊδεύει...
Θα επαναλειτουργήσει ο μηχανισμός των καναλιών.
Θα βγουν οι ρεπόρτερ στις αποκλεισμένες πλατείες με τα μάτια μέσα στην
αγωνία και ο συντονιστής θα κουνά με ζήλο το ακριβό στυλό ζητώντας λύσεις
και απαντήσεις.
Οι οδηγοί εγκλωβισμένοι στις Εθνικές οδούς, ο Γιώργος θα σπεύδει για
βοήθεια όπως παλιά, τα ραδιόφωνα θα συντονίζουν το έργο της διάσωσης.
θέλω τον Κώστα με το μπουφάν εκστρατείας ...

Θέλω... θέλω πολύ να ρίξει χιόνι... πολύ χιόνι...
Να σκεπάσει τα αυτοκίνητα και τα ακίνητα, τα κινητά να μπλοκάρουν, να
δουλέψουν πάλι οι φωνητικές χορδές και οι φωνές των ανθρώπων.
Να κλείσει η Βουλή και να σταματήσει το νομοθετικό της έργο, να αποκλειστούν
οι βουλευτές στις περιφέρειές τους, να μη λειτουργούν τα δικαστήρια και
των εφημερίδων τα πιεστήρια.
Ποτέ στα θέλω μου δεν βρίσκω άκρη...
Ποτέ τα θέλω μου δεν βρίσκουν ταίρι...
Και δεν έχω θυμό απλώς μια λαχτάρα…
Να ρίξει χιόνι, πολύ χιόνι.
Να σταματήσει η κίνηση των οχημάτων για να αρχίσει ο χορός των
συναισθημάτων.
Μεγάλωσα πια…
Μου το χρωστάει...
Ίσως όχι...
Μεγάλωσα πια.

ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ...ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ!

2009-03-23T21:02:00.002+02:00

Τα χιόνια έλιωσαν τα συναισθήματα πάγωσαν…
Είναι όμως τελικά καθαρό ότι το χιόνι της κεντροδεξιάς λιώνει πιο γρήγορα από τα χιόνια της σολιαδημοκρατίας.
Και το κράτος μπορεί να μην έχει ουσιαστικές αλλαγές στην λειτουργία και την δράση του, παρά την επανίδρυση, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν δίνει και την αισιόδοξη πλευρά του θέματος.
Ότι δηλαδή το Κράτος έχει συνέχεια.
Και συνεχώς και αδιαλείπτως θα κλείνει η Αττική οδός από μια χιονόπτωση, ο διεθνής αερολιμένας, ο ΗΣΑΠ αλλά και το κέντρο της πόλης των Αθηνών.
Τα σχολεία, οι δημόσιες υπηρεσίες και τα δικαστήρια …
Όλα στο λουκέτο και την παγωνιά .
Το κράτος δεν δικάζει σήμερα και αύριο λόγω … παγετού.
Το κράτος και τα όργανά του κρυώνουν…
Το κράτος με τα σπίρτα…
Σε αυτή την πόλη τα πεζοδρόμια αυτοκαθαρίστηκαν – για να κατανοήσουν οι πολίτες τι σημαίνει αυτοκάθαρση –.
Οι ιθαγενείς επισκέπτονταν το ΚΑΤ για ιδίαν χρήση ή με την συνοδεία των αγαπημένων τους προσώπων.
Η γερασμένη χώρα τελικά θα πάει… από πέσιμο.
Έχει τελικά μεγάλη πλάκα αυτή η χώρα και ιδιαιτέρως το κράτος των Αθηνών όπου οι μισοί δρόμοι ανήκουν στο ΥΠΕΧΩΔΕ οι άλλοι μισοί στην Νομαρχία και οι ξέμπαρκοι στους Δήμους. Αντικειμενικά αυτό σημαίνει ότι άλλα πεζοδρόμια ανήκουν στην Νομαρχία άλλα στο ΥΠΕΧΩΔΕ και άλλα στο ΝΑΤΟ.
Να προσέχεις που πατάς…
Νομίζω ότι η ευχή της περασμένης βδομάδας και τόπο έπιασε και συμπεράσματα έβγαλε.
Και αν φουντώνει πάλι το καμίνι της βαλκανικής, και αν μια επαρχία βαφτίζεται κράτος, και αν το όνομα της γείτονος έρχεται de facto από εταίρους και συνεταίρους μα και αν αναγνωρίζεται το ψευδοκράτος Ντενκτάς, η αγέλαστη πολιτεία θα βρίσκεται στον μικρόκοσμο της καθημερινής της αυταπάτης.
Μια κραυγή ανούσια μπροστά στην κάμερα αρκεί για να εκδηλωθεί η αντίσταση κατά της «αρχής» και η αμφισβήτηση σε μια τηλεοπτική δημοκρατία, που και το χρέος της κάνει και κανένα αυγό δεν σπάει.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ …
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ …
Φωνάζει ο εν απογνώσει μικροαστός εγκλωβισμένος όχι για την ανοησία του να βρεθεί χωρίς αλυσίδες μέσα στον χιονιά αλλά και από την αγωνία του για την δόση του δανείου που έρχεται και δεν φαίνεται ότι μπορεί να την πληρώσει.
Δεν μπορεί να πει για το δάνειο …
Του βγαίνει καλύτερα να φωνάξει για τον συγκυριακό εγκλωβισμό.
Όχι για το μεγάλο τον καθημερινό τον πολιτικό πανικό…
Κράτος υπάρχει και παντοδύναμο είναι.
Και τις δουλειές μοιράζει, και την μόρφωση δαμάζει και καθημερινά κοιτάζει.
Όταν προχωράς στο δρόμο να χαμογελάς. Να δείχνεις την ικανοποίηση και την ευχαρίστησή σου.
Καταγράφεσαι από τα άγρυπνα μάτια του .
Όταν περνάς στο απέναντι πεζοδρόμιο να χαιρετάς την κάμερα .
Να χαιρετάς το κράτος .
Που ξέρεις μπορεί να κάνεις και 5λεπτη καριέρα σε Εθνικό δίκτυο.
Σε ένα σεισμό, σε μια πλημμύρα, σε μια μεγάλη καταστροφή.
Για να δουλέψει ο θίασος πάντα χρειάζονται κομπάρσοι…
Είσαι?

Στην Ελλάδα έχουμε ενημερωτικό ραδιόφωνο του τηλεφώνου

2009-03-21T11:33:00.000+02:00

Κουβέντα με τον Σπύρο Σεραφείμ στο e-tetradio

Ρωτήσαμε τον Κώστα Αρβανίτη, που κάνει εκπομπή στον «Δίεση 101,3» κάθε πρωί 07.00 με 10.00, για το κατά πόσο θα άλλαζε το μουσικό ραδιόφωνο με το ενημερωτικό. Και για το αν, τελικά, υπάρχει περίπτωση κάποια στιγμή να επιστρέψει σε κάποια αμιγώς ενημερωτική εκπομπή... Απάντησε στις ερωτήσεις μας και μας μίλησε και για το Δίεση και έκανε και μια σύντομη ανάλυση για το αγαπημένο μας μέσο.

Κώστας Αρβανίτης: «Δεν ξέρω πώς ορίζεται, πλέον, το ενημερωτικό ραδιόφωνο. Όπως εγώ το έμαθα από τους δασκάλους μου, οφείλει να έχει μια δυνατή ομάδα σύνταξης, ανταποκριτές στις πόλεις των εξελίξεων, όπως Ν. Υόρκη, Ουάσιγκτον, Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη, Βρυξέλλες, Βερολίνο, Μόσχα, Πεκίνο.
Ρεπόρτερ βασικών υπουργείων, κομμάτων και κυβέρνησης, καθώς και ισχυρό, ελεύθερο ρεπορτάζ.

Αμιγώς ενημερωτικό ραδιόφωνο αιχμής σημαίνει, δυνατό πολιτιστικό και αθλητικό ρεπορτάζ, καθώς και δημοσιογράφους με εκπομπές και στήλες, που θα ασχολούνται αποκλειστικά με θέματα έρευνας και τεχνολογίας. Σχολιαστές – αναλυτές που να απλώνονται σε όλο το ιδεολογικοπολιτικό πεδίο.
Αυτό το ραδιόφωνο, δυστυχώς, στη χώρα μας υποχώρησε σε ένα ραδιόφωνο με δυνατές δημοσιογραφικές υπογραφές και ισχυρές τηλεφωνικές γραμμές.

Έχουμε, δηλαδή, ένα ραδιόφωνο του τηλεφώνου, όπου το σύνολο της πληροφορίας και της πληροφόρησης, καθώς και της συνέντευξης, ολοκληρώνεται με τη χρησιμοποίηση της τηλεφωνικής γραμμής.

Στοιχεία της τηλεοπτικής παθολογίας τα βρίσκουμε όλο και περισσότερο στα ραδιόφωνα που φέρουν τον τίτλο της ενημέρωσης.
Πιστεύω ότι, όταν χάνεται ο ρεπόρτερ... χάνεται και το ρεπορτάζ.
Πόσο μάλλον όταν απολύεται...

Παρά το γεγονός ότι οι πολίτες - σύμφωνα πάντα με τις έρευνες - εμπιστεύονται όλο και περισσότερο το αγαπημένο μας μέσο, αυτό δε φαίνεται να έχει αγαπηθεί από τους ιδιοκτήτες του.

Ο Δίεση, από την άλλη, είναι ένα ιδιαίτερο ραδιόφωνο. Μουσικό μεν, αλλά με έντονα κοινωνικά χαρακτηριστικά, παραγωγούς με άποψη και καλά ελληνικά, καθώς και πολύ προσεγμένο δελτίο ειδήσεων.
Σε ό, τι αφορά την πρωινή ζώνη του σταθμού, που είναι αμιγώς ενημερωτική, ο Δίεση έχει δυνατή παράδοση, με διαφορετικά πια χαρακτηριστικά, που φωτογραφίζουν την ιδιοσυγκρασία του ακατανόμαστου.

Κλείνοντας, θα έλεγα ότι – η Φυλή των Φίλων - έχει απολύτως τα στοιχεία του ραδιοφώνου που εγώ αγαπώ. Με πολύ καλή μουσική, ελευθερία λόγου και ξεκάθαρη την υποκειμενικότητα των συμμετεχόντων. Οι υπογραφές στη Φυλή των Φίλων είναι η μεγάλη μου υπερηφάνεια .
Όχι γιατί είναι «φίλοι», αλλά γιατί τους εκτιμώ, τους θαυμάζω και τους διαβάζω όπου κι αν εργάζονται.

Υ.Σ.: Αντικειμενική είναι μόνο η φωνή, η πρόθεση και η υπογραφή μας».

Σπύρος Σεραφείμ

http://www.e-tetradio.gr/component/content/article/67-themata-etetradio/181-arvanitis-e-tetradio.html

ΠΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ...

2009-03-09T17:29:00.000+02:00

Είναι καθημερινότητα .

Δεν προκαλεί εντύπωση και ενδιαφέρον.

Να χάνεται μια ζωή για ασήμαντη αφορμή .

Για το «τίποτα» .

Για το ποιος έχει προτεραιότητα στην άσφαλτο.

Για 200 ευρώ στο ταμείο του περιπτέρου.

Για μια τσάντα με άγνωστο περιεχόμενο .

Βγαίνουν εύκολα και οπλίζουν ακόμα πιο εύκολα τα πιστόλια στην μεγάλη μας πόλη.

Αφαιρούνται χωρίς καμία σκέψη οι ζωές στην υποκριτική και αγέλαστη μεγαλούπολη.

Άλλη μια μέρα , μια ευτυχισμένη μέρα ξεκινά .

Λίγο πριν αρχίσει η ραδιοφωνική περιπέτεια από τον ραδιοθάλαμο του σταθμού.

Το τραγουδάκι μιλά και μεγαλοποιεί το νόημα του έρωτα.

Χρήσιμο άλλοθι…

Στο παράθυρό του γραφείου περιστέρια έχουν κάνει φωλιά και περιπαίζουν με το πέταγμά

τους τις κάμερες καταγραφής συναισθημάτων που βρίσκονται ανάμεσα στα φανάρια και τις

κολώνες της Δημόσιας Υπηρεσίας Ηλεκτροφωτισμού .

Μόλις τελείωσα την πρώτη ανάγνωση των πρωινών εφημερίδων .

Επτά παρά είκοσι.Ξημέρωμα Δευτέρας...

Αναφορές για την ακυβερνησία που μας απειλεί (?),την πώληση της Ολυμπιακής, την οικονομική

κρίση , την σημερινή σύσκεψη των χορτάτων για το αύριο των πεινασμένων.

Γιατί κόλλησα στο μονόστηλο δεν μπορώ να καταλάβω.

Ξέρω όμως γιατί κόλλησα στο παράθυρο.

Βλέποντας μια χαραμάδα ορίζοντα.

Και τα αυτοκίνητα να κολλάνε το ένα πίσω στο άλλο στο φανάρι.

Μου αρέσει το πρώτο τσιγάρο να είναι της παρατήρησης.

Νυσταγμένες φάτσες. Κουρασμένοι άνθρωποι.

Σε μια μόνιμη διαδρομή εδώ και χρόνια φαντάζομαι .

Με τις ίδιες εικόνες ,τις ίδιες κινήσεις και την ίδια διάθεση.

Θυμήθηκα ένα παλιό τραγουδάκι της Αφροδίτης Μάνου που έλεγε ότι η σκλήρυνση

έρχεται σιγά – σιγά …

μετά ξεχνάς το περιβάλλον.

Οι άνθρωποι κρατούν τιμόνι …κοιτούν μόνο μπροστά .

Σα να φοβούνται να ανταλλάξουν ματιά με τον δίπλα.

Η μόνη τους αγωνία να ανάψει το φανάρι .

Να φύγουμε .

Μη μας πιάσει το φανάρι.

Τουλάχιστον το φανάρι μη μας πιάσει.

Για να έρθουν άλλοι .

Στην ίδια θέση .

Με το ίδιο χρώμα στο βλέμμα.

Και αυτό το μονόστηλο …

Πως είναι δυνατόν

Να αφαιρείς μια ζωή.

Για την προτεραιότητα στην μιζέρια .

Για τα 200 ευρώ .

Για την τσάντα …

Οπλίζει σημαδεύει …η ζωή προχωρά …

όπως το φανάρι της Μεσογείων

Σα την Ζωή της μεγαλούπολης της Μεσογείου.

Σε λίγο θα ακούσουν ειδήσεις όπως και εγώ.

Αυτές είναι οι ειδήσεις.

Το πετρέλαιο , το δολάριο , το όνομα , η ακυβερνησία που μας απειλεί.

Στο σύνολο οι ειδήσεις μιλούν πάντα για την ορατή ή αόρατη απειλή.

Μονίμως απειλούμενοι , σκυφτοί , σε απόγνωση.

Και κολλημένοι ο ένας πίσω από τον άλλο στο φανάρι.

Μη χάσουμε το πεντάλεπτο αδιαφορώντας αν χάνουμε την ζωή μας.

Άλλος ένας έφυγε για λίγα ευρώ πάλι σήμερα.

Αυτό το κείμενο δεν είναι ρεπορτάζ .

Φυσικά και δεν περιέχει ειδήσεις.

Ούτε αναλύει το γεγονότα .

Δε θέλω σήμερα.

Δε το αντέχω.

Πες μου μόνο σε παρακαλώ .

Γιατί δε γελάς πια?

Γιατί τόσος θυμός?

Γιατί του παίρνεις τη ζωή?

Γιατί μου παίρνεις το μυαλό?

Γιατί καταντήσαμε έτσι?

Γιατί δε μιλάς…?

Το νόμιμο είναι και ηθικό..?

2008-09-23T11:44:00.000+03:00

Ας το πάρουμε ως αρχή?
Με μια μικρή λεπτομέρεια ...
Ποιός νομοθετεί ,ποιός ελέγχει ,και ποιός καθοριζει της αρχές της ηθικής.
Η ηθική της μιας τάξης μπορεί να είναι ανήθικη για την άλλη , όπως και το τίμιο της μία πλευράς ενδέχεται να είναι ανήθικο για την άλλη.
Πάντως με το πέρασμα των χρόνων και την ενδυνάμωση του αστικού κράτους όλες οι πλευρές έχουν αποδεχθεί μια κοινή βάση δεδομένων στο τι είναι τίμιο ,τι είναι ηθικό και σε ότι αφορά στην πολιτική δράση και στάση .
Για να έχει κάποιες αρχές το πολιτικό παιχνίδι.
Για τους πολίτες που επιλέγουν αυτοβούλως την εμπλοκή τους με τα κοινά υπάρχουν σαφείς αποστάσεις.
Στο παρελθόν αστοί πολιτικοί ,συντηριτικοί πολιτικοί , “έχασαν περιουσίες” μπαίνοντας στην πολιτική εν αντιθέσει με την πρόσφατη ιστορία όπου αρκετοί πλούτισαν μετα την ενασχόλησή τους με τα κοινά.
Είναι ξεκάθαρο πιά ,ότι από το 1985 και μετά ,ένας άλλου τύπου πολιτικός “πολιτισμός” εισέβαλε στην χώρα, γεγονός που οδήγησε στην ήττα - τιμωρία του 2004. Το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε κυρίως για την αλαζονία και την απληστία κάποιων στελεχών του.
Ο κος Καραμανλής έπεισε την κοινή γνώμη ότι θα χτυπήσει την διαπλοκή, λέξη η οποία εξαφανίστηκε από το 2005 τόσο από το λεξιλόγιο τόσο αυτού όσο και των στελεχών του.
Από το πρώτο βατερλώ του Μπαιρακτάρη στην Αλωση της θεσσαλονίκης.
Η επανάληψη από τον πρωθυπουργό της γνωστής φράσης του πρώην υπουργού Ναυτιλείας ότι το νόμιμο είναι και ηθικό δεν μπορεί να οριοθετηθεί ως λάθος ,αλλά ως επικίνδυνη αντίληψη από τον ηγέτη της χώρας προς τους συνεργάτες και τους συμμάχους του.
Ο πρωθυπουργός της χώρας είπε κοντολογίς κάντε ότι κάνετε αρκεί να είστε στα πλαίσια της νομιμότητας. Αυτό το πλαίσιο είναι που εξοργίζει .
Ποιός καθορίζει το πλαίσιο και πόσο καθαρό είναι αυτό.
Πάντως αν και αυτό με κόπο το λάβουμε ως δεδομένο γόνιμου και ειλικρινούς διαλόγου θα πικραθούμε για την ποιότητα των προθέσων ,θέσεων και δράσεων της δημοκρατίας μας.
Ο υπουργός Περιβάλλοντος είχε αυθαίρετη κατασκευή -δεν είναι νόμιμο πως μπορεί να είναι ηθικο?-
Ο πρώην υπουργός Απασχόλησης είχε ανασφάλιστους ξένους εργάτες – δεν είναι νόμιμο ούτε ηθικό-
Ο νυν σύμβουλος του πρωθυπουργού Ιωάννης Κεφαλλογιάννης καταδικάστηκε για υπόθαλψη χασισοκαλλιεργητή σε 12 μηνη φυλάκιση με αναστολή – που είναι το νόμιμο και που το ηθικό ?-.

Σύζυγοι κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης είναι μεσάζοντες στις περίεργες “δουλειές” μεταξύ κράτους και μοναστηριών με βασικό στόχο την “αξιοποίηση” ακινήτων του δημοσίου προς την ιδιωτική πρωτουβουλία.
Μεσολαβητές εδώ ο εκπρόσωπος του Θεούαπό την μιά και της λαικής εντολής από την άλλη.
Πάντως η έλλειψη αυτοκριτικής από το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης για την προηγούμενη θητεία και η προσμονή των αποτελεσμάτων με την τακτική του ώριμου φρούτου, δημιουργεί συναίσθημα οργής και απαξίας των πολιτών προς την πολιτική και τους πολιτικούς.
Γεγονός επικίνδυνο τόσο για την δημοκρατία όσο και για τους θεσμούς. Γεγονός που τρέφει ακραίες απόψεις “σωτήρων” που με την χρήση των media πέρνουν όλο και περισσότερο θέση πρωταγωνιστή.
Νόμιμο είναι στα πλαίσια της δημοκρατίας.
Ηθικό δεν είναι...
Από την πλευρά των διαχειριστών της εξουσίας απέναντι στην Δημοκρατία τους.

διακοπες...

2008-08-01T07:23:00.001+03:00

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΑΙΔΙΑ ...
ΚΑΛΕΣ ΒΟΥΤΙΕΣ...
ΚΑΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ...
ΚΑΙ ΚΑΛΑ ...ΚΡΑΣΙΑ!!!

ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΣΤΑ …8 ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ 18!

2008-05-10T10:04:00.000+03:00

Η αλλαγή του αμυντικού δόγματος σε συνδυασμό με τη νέα αγορά του αιώνα των 26 δις ευρώ ,κάθονται γάντι με την πρόθεση της κυβέρνησης και του ΛΑΟΣ για την στράτευση των νέων από τα 18.

Όμως αυτός μπορεί να χαρακτηριστεί ως δεξιός οπορτουνισμός καθώς το αίτημα θα ήταν σοφό αν η στράτευση ήταν από τα 8.
Διότι όπως και να το κάνεις το παιδί μέχρι τα 18 έχει τις επιρροές του από την γειτονιά του .
Και το σχολείο…
Και από τον πατέρα του που ενδεχομένως στα νιάτα του ήταν Κνίτης.
Και από την μάνα του που πέρασε από την ΠΠΣΠ ή τον Ρήγα.
Γονείς με τα κουσουράκια τους .
Σαν τα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα.

Είναι φανερό ότι ένα παιδί – αγόρι ή κορίτσι – διαμορφώνεται καλύτερα και με ασφάλεια για το κράτος, αν μεγαλώνει σε στρατώνες διότι και την χριστιανική του παιδεία θα έχει , και την στρατιωτική του εκπαίδευση θα τελειοποιεί.

Στα 18 μπορεί λοιπόν να απολύεται από το Κράτος και να προσλαμβάνεται από αυτούς που έχουν το Κράτος.

Με την λύση αυτή οι οικογένειες αισθάνονται στην τσέπη τους την επένδυση των 26 δις από την μια ,και έχουν άμεση εικόνα αυτής ,καθώς τα βλαστάρια τους μπορούν να μεταφέρουν στην έξοδό τους το μέγεθος της έντιμης και συνάμα ακριβής εθνικής άμυνας.

Με την αλλαγή του αμυντικού δόγματος της χώρας σε «αποτρεπτικό» δημιουργεί προϋποθέσεις και κίνητρο στις οικογένειες να κάνουν πολλά παιδιά, ως αναλώσιμα προς όφελος των υποστηρικτών και προστατών του Έθνους.

Τα μέτωπα άλλωστε είναι πολλά και ανοικτά.

Από τον Αφγανιστάν μέχρι τις χώρες του Καύκασου.

Και από την Κεντρική Αμερική μέχρι την Αφρική και την Βιρμανία.

Στράτευση στα 8 για αγόρια και κορίτσια …

Και επετηρίδα στις τράπεζες σπέρματος…

Άλλωστε την κουτοπονηριά της κυβέρνησης με την τακτική των αφελών συζητήσεων ή φωνακτών σκέψεων (βλέπε πυρηνική ενέργεια ) πρέπει να λαμβάνει απαντήσεις με δυναμικές λύσεις και τεκμηρίωση όπως αυτή που προαναφέραμε.

Καταγγέλλω την κυβέρνηση Καραμανλή για δεξιό οπορτουνισμό.

Θα μπορούσαμε επί ώρες να αναλύουμε και να τεκμηριώνουμε την πρόταση - αίτημα για στράτευση στα 8 και όχι στα 18.

Όπως και την άμεση «αξιοποίησης» της πυρηνικής ενέργειας με την δημιουργία σχετικής μονάδας στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού.

Θα μπορούσε και στο ελαιώνα …αλλά πρόλαβε άλλος.

Μπομπότα ξανά…!

2008-04-25T14:09:00.000+03:00

Η είδηση ότι δύο μεγάλες αλυσίδες super market στις ΗΠΑ έθεσαν περιοριστικούς όρους στην διακίνηση ειδών πρώτης ανάγκης ,ξεκινώντας από το ρύζι ήταν αντικειμενικά η είδηση της βδομάδας. Και από ότι φαίνεται θα είναι και το δυνατό γεγονός για το επόμενο διάστημα. Οι αμερικανές εταιρίες λιανικής σκέφτονται σοβαρά να επιβάλουν στους καταναλωτές «δελτίο» εκτός από το ρύζι στο αλεύρι και το λάδι.
Οι αμερικανοί προς το παρόν αδυνατούν να κατανοήσουν τις βασικές αιτίες της κρίσης και αντιμετωπίζουν τη νέα κατάσταση με επέλαση στα ράφια των πολυκαταστημάτων. Λένε ότι καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση κλίματος υστερίας έπαιξαν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που μετέδωσαν εικόνες από τις διαδηλώσεις πεινασμένων στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Ενδεχομένως φοβήθηκαν οι παχύσαρκοι καταναλωτές μήπως οι πεινασμένοι πηδήξουν έξω από τον τηλεοπτικό δέκτη και τους κατασπαράξουν μέσα στο σαλόνι τους.
Στα όρια του επικίνδυνα κωμικού βρίσκεται η είδηση ότι ο πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης Σαμάκ Σανταραβέτζ κάλεσε τους υπηκόους του να τρώνε λιγότερο ρύζι προκειμένου οι αγρότες να εξάγουν μεγαλύτερες ποσότητες προκειμένου να αυξηθεί το εισόδημά τους ,αλλά και η εθνική οικονομία.
Στα όρια του επικίνδυνα κωμικού βρίσκεται η είδηση ότι ο πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης Σαμάκ Σανταραβέτζ κάλεσε τους υπηκόους του να τρώνε λιγότερο ρύζι προκειμένου οι αγρότες να εξάγουν μεγαλύτερες ποσότητες προκειμένου να αυξηθεί το εισόδημά τους ,αλλά και η εθνική οικονομία.
Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι το πρόβλημα έγκειται στις κλιματολογικές συνθήκες που δεν ήταν ευνοϊκές για την φετινή παραγωγή αλλά και στην έκρηξη της ζήτησης στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Η ξηρασία , το δολάριο που υποχωρεί ,η αλλαγή στην πολιτική των επενδύσεων, καθώς και η χρησιμοποίηση της καλλιεργούμενης γης για την παραγωγή καυσίμων λένε ότι είναι από τα βασικά αίτια για τη νέα κρίση.
Μπορείς την ανάλυσή τους να την φανταστείς σαν εικόνα.
Οι φτωχοί να μπαίνουν στα ρεζερβουάρ των πλουσίων .
Για την κίνηση και την αυτοκίνησή τους.
Σε καμία των περιπτώσεων οι αναλυτές και οι πολιτικοί προϊστάμενοι τους δεν ανοίγουν την συζήτηση για τις πολιτικές αιτίες της κρίσης , ούτε φυσικά για το αδιέξοδο των επιλογών τους.
Είναι πολύ σκληρό πια να ζεις την βασική αρχή του συστήματος που υπηρετείς.
Ότι δηλαδή οι «δυνατοί» θα επικρατήσουν μ,έχρι να τους κατασπαράξουν και αυτούς κάποια στιγμή ,οι πιο ισχυροί.
Άλλο να το λες και άλλο να το ζεις…
Φυσικά είναι πιο εύκολο να το υποστηρίζεις όταν νοιώθεις είσαι σύμμαχος της ομάδας των ισχυρών. Μαζί με αυτούς και εγώ. Δε θα με αφήσουν να πεθάνω.
Δε θα αφήσουν τους συμμάχους να χαθούν.
Έχω σπίτι (αλλά της τράπεζας).
Έχω αυτοκίνητο ( αλλά της εταιρίας) .
Έχω αγοραστική δυνατότητα (άλλα της κάρτας).
Έχω δεκαήμερες διακοπές (αλλά με δάνειο).
Έχω ερωμένη (αλλά όσο έχω δύναμη).
Έχω υγεία (αλλά όσο με καλύπτει το σύστημα)
Έχω φίλους (άλλα όσο έχω την θέση).
Έχω τα παιδιά μου (αλλά όσο μπορώ να ανταποκρίνομαι)
Έχω θυμό και απαντήσεις (έχω αλλάξει στρατόπεδο).

τζαν...ξε τζαν !

2008-04-20T19:58:00.000+03:00

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή.
Περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας…
Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε.
Δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Τα παιχνίδια μας ήταν «επικίνδυνα» .
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα και πατίνια με ρουλεμάν .Κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας από την κατηφόρα του Σκουζέ και στο πέσιμο ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.

Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
Σπάζαμε κόκαλα και δόντια .
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Οι φλώροι της παρέας χρησιμοποιούσαν παλιά σουρωτήρια για κράνος. Καθημερινό φαινόμενο το ματωμένο κεφάλι …
Δεν υπήρχε κανένας κομπλεξικός μπαμπάς για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».
Όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα .
Στην χειρότερη περίπτωση.
Άπαντες έχουν το σημαδάκι τους…

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί και γυρνούσαμε παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.
Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει.
Τότε δεν υπήρχαν κινητά.
Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά ,πατατάκια και πίναμε αναψυκτικά, από το χαρτζιλίκι ή από την κλοπή από τα ρέστα που ξέχασε να μας ζητήσει η μητέρα μας.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά. Η ΣΙΝΑΛΚΟ cola με τρέλαινε… Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, ή από τα λάστιχα των οικοδομών. Όλοι βάζαμε τα χείλη μας πάνω στη βρύση.
Εμφιαλωμένο είδα για πρώτη φορά στο σπίτι ενός θείου μου που τον είχαμε για πλούσιο.
Είχαμε φίλους.
Βγαίναμε…
Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα…
Απλά βγαίναμε στο δρόμο .
Αμπάριζα και μήλα ήταν τα παιχνίδια της Μεγάλης Βδομάδας.
Και η συλλογή των πυρομαχικών για τη νύχτα της Ανάστασης από την ταράτσα του Κατράκη.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Κάθε φορά θρήνος. Ήταν το λάφυρο της γειτόνισσας για τα γεράνια που χάλασαν από το σουτ.
Σπάσαμε δεκάδες τζαμαρίες.
Φτιάξαμε τα πιο συναρπαστικά πρωταθλήματα με τσιγκάκια από τα μπουκάλια.
Η περιουσία μας ήταν τα περιοδικά μας και τα «χαρτάκια».
Έφερνε ο φούρνος του κ. Μουτσόπουλου και το περίπτερο της πλατείας του Αη Μελέτη.
Τζαν …ξε τζαν !

Η ομάδα μας ήταν ο ΑΦΟΒΟΣ. Δεν χρειάζονταν δελτίο για να παίξεις και ούτε να τρέχει ο πατέρας σου για να σε γράψει.

Οι πιο πλούσιοι είχαν ποδήλατο. Οι άλλοι νοίκιαζαν τα σαββατοκύριακα.
Κάναμε επελάσεις στον Κολωνό και τα Πατήσια. Βάζαμε στην πίσω ρόδα χαρτάκι από τα «καρελάκια» με μανταλάκι για να κάνει θόρυβο.
Όπλα μας τα φυσοκάλαμα με πυρομαχικά μικρά σφαιρίδια στόκου.

Το δικό μας κατοικίδιο ήταν η ψείρα. Οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Μετά μας πλάκωνε στο φθιρέξ και τύλιγε για δύο ώρες το κεφάλι με μια λευκή πετσέτα.
Ήμασταν πολύ αστείοι.

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στο στενάκι ή στην αλάνα περιμένοντας τον Αύγουστο για τα καλοκαιρινά μπάνια.
Στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας.
Χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.
Νοικιασμένο κανό για μία ώρα ,μία φορά την βδομάδα.
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και ένα κομμάτι πετονιάς. Αφαλοκόψαμε τους κοκωβιούς.
Περιμέναμε να μεγαλώσουμε ,γιατί μας περίμεναν τα κορίτσια.
Νομίζαμε.
Ζηλεύαμε τα παιδιά που του Λυκείου.
Ήταν καλύτεροι στο φλερτ.
Η φαντασίωσή μας εγκλωβισμένη σε ένα άγγιγμα. Καθυστερούσε πολύ…
Δεν είχαμε chat room

Μεγαλώνοντας ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα 500άκι Φιατάκι
και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, και ντουλάπια φάρμακα για την κατάθλιψη και το στρες . Η μητέρα μας δεν έπαιρνε χάπι για να κοιμηθεί .

Ανεβαίναμε στις μηχανές χωρίς κράνη και δίπλωμα κάναμε άφοβα ωτο-στοπ, .
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Γιατί μας παραξενεύει ότι τα σημερινά παιδιά είναι αλλιώς ?
Αν είσαι από τους παλιούς...
Αν είσαι της γενιάς μου…
Δικό σου είναι το παιδί …
Δικό μου…
Είχαμε και εμείς την τύχη να μεγαλώσουμε ένα παιδί.

ΥΣ : Πάνω σε ένα mail του ακροατή Μάριου από την «φυλή των φίλων».

karv@diesi.gr

Τα άλλοθι του «ποιος» στις αλήθειες του «ΔΕΝ»

2008-04-16T17:34:00.000+03:00

Δεν έχω σκέψη …
Ποιος μου την πήρε?

Δεν έχω έμπνευση…
Ποιος μου την έκλεψε.

Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω και με τι να καταπιαστώ.
Ποιος φταίει?

Δεν μπορώ να αποσαφηνίσω πια είναι η είδηση…
Ποιος την έδωσε?

Δεν μπορώ να καταλήξω ποιο είναι το νέο.
Ποιος το δημιούργησε?

Δεν θέλω να αναμασήσω και να σχολιάσω.
Ποιος είμαι?

Δεν αντέχω να βλέπω τις ίδιες εικόνες…
Ποιος εκπέμπει?

Δεν σε κοιτώ στα μάτια.
Ποιος σε πόνεσε?

Δεν αναζητώ πια εναλλακτικά.
Ποιος μας πρόδωσε?

Δεν καταναλώνω αρκετά.
Ποιος έχει?

Δεν μιλώ δυνατά.
Ποιος φωνάζει?

Δεν αγκαλιάζω τρυφερά…
Ποιος με σφίγγει?

Δεν κλαίω πια.
Ποιος γελάει?

Δεν είναι χειμώνας πια.
Ποιος ζει την άνοιξη?

Δεν ακούω τη μουσική…
Ποιος είναι ο μαέστρος?

Δεν περπατώ στην παραλία.
Ποιος έβαλε τα κάγκελα?

Δεν σουλατσάρω στην πόλη.
Ποιος δημιούργησε ανθρώπους σκουπίδια?
Δεν έχω ορίζοντα.
Ποιος είναι ο υπουργός?

Δεν πηγαίνω στην Πεντέλη.
Ποιος είναι ο εργολάβος?

Δεν λέω καλημέρα στους αγνώστους.
Ποιος είναι ο φίλος?

Δεν με πειράζει η ανομβρία.
Ποιος μολύνει το νερό?

Δεν πάω στα μπαράκια
Ποιος σερβίρει?

Δεν χρησιμοποιώ προφυλάξεις…
Ποιος μας προστατεύει?

Δεν πιστεύω στο Θεό
Ποιος δεν έχει τον Θεό του?

Δεν έχω αντανακλαστικά…
Ποιος είναι ο επαγγελματίας.

Δεν έχω ποινή.
Ποιος είναι ο δικαστής?

Δεν έχω κέφι.
Ποιος δίνει το τέμπο?

Δεν συμφωνώ με την τρομοκρατία.
Ποιος είναι ο τρομοκράτης?

Δεν συναινώ με την ανομία.
Ποιος είναι ο νομοθέτης?

Δεν είμαι καλός πατέρας.
Ποιος με καλύπτει.

Δεν είμαι καλός σύντροφος.
Ποιος με ανέχεται?

Δεν είμαι καλός πολίτης.
Ποιος έχει το κράτος.

Δεν έχω πολύ χρόνο.
Ποιος θα ξαναγίνει νέος?

ΠΑΡΕ ΘΕΣΗ...

2008-04-10T10:26:00.000+03:00

Το 2007 ,ο Guillermo Vargas Habacuc, …'καλλιτέχνης'
πήρε ένα αδέσποτο σκυλί, το έδεσε με ένα
κοντό σχοινί στον τοίχο μιας Γκαλερύ 'τέχνης' και το άφησε να πεθάνει
αργά απο την πείνα και τη δίψα:
Για αρκετές μέρες, ο δημιουργός αυτής της απίστευτης βαρβαρότητας και οι
επισκέπτες αυτής της Γκαλερύ 'τέχνης' στάθηκαν απαθείς θεατές της
αγωνίας του δύστυχου ζώου, μέχρι που τελικά πέθανε από την εξάντληση αφού
πρώτα βίωσε μια επίπονη, παράλογη και αδιανόητη δοκιμασία
ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ ???
Δεν είναι μόνο αυτό: η αξιότιμη Biennale κεντρικής Αμερικής πήρε την
αισχρή απόφαση , οτι η κτηνωδία που έκανε αυτό το υποκείμενο πρόκειται
για τέχνη , και κάλεσε τον Guillermo Vargas Habacuc να επαναλάβει την
κτηνωδία του επισήμως στην Biennale του 2008.
ΔΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ!!!
Παρακαλούμε υπογράψτε εδώ: http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html
δε χρειάζεται να πληρώσετε, ούτε να υπογράψετε, αξίζει τον κόπο, να
απαιτήσουμε το υποκείμενο αυτό να μην χρίζει καμίας εκτίμησης ούτε να
αποκαλείται καλλιτέχνης για τη βάναυση πράξη του, και για την
ευχαρίστησή και την απάθειά του με τον πόνο του άλλου..
Είναι πολύ εύκολο, διαρκεί μόνο 10 δευτερόλεπτα και είναι αξιόπιστο!
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΑΦΕΣ ΣΑΣ.
ΥΓ: Αν γράψετε το όνομα αυτού του αθλίου στη μηχανή αναζήτησης Google
θα δείτε τις φωτογραφίες του δύστυχου ζώου , και σελίδες web για να
δείτε οτι πρόκειται για αληθινό περιστατικό.
Το ίδιο θα διαπιστώσετε αν παρακολουθήσετε το παρακάτω video της
Έκθεσης.

http://www.youtube.com/watch?v=O6vP8CgTonQ

ΕΓΩ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑ...

2008-04-02T17:06:00.000+03:00

Μπορεί να τα χάσει κανείς παρακολουθώντας μηνύματα και παραινέσεις που αφορούν στην κινητοποίηση των πολιτών προς όφελος του περιβάλλοντος.
Παρακολουθούμε την αγωνία των υπευθύνων και των δημοσιογράφων για τις κλιματικές αλλαγές ,για την άνοδο της θερμοκρασίας ,την έλλειψη του νερού , τον περιορισμό του πρασίνου. Τα διαφημιστικά σποτ προβάλλουν και προωθούν την προσωπική ευθύνη ξεχνώντας εντέχνως την πολιτική ευθύνη και τις πολιτικές που ασκούνται πάνω στο περιβάλλον.
Η πρόσφατη δήλωση του διευθύνοντος συμβούλου της ΔΕΗ ότι το διοξείδιο του άνθρακα είναι στην καθημερινότητά και την απόλαυση μας .
Πίνοντας μια γκαζόζα άρχισα να βλέπω τα πράγματα με άλλο μάτι.
Ξέρεις πόσες γκαζόζες έχω καταναλώσει από παιδάκι?
Και πορτοκαλάδες …
Δε λέω …
Έχω κάνει και εγώ τα εγκλήματά μου.
Αλυσίδες πολυκαταστημάτων και πολυεθνικές με μηνύματα ευαισθητοποίησης καλούν τον ακροατή – τηλεθεατή να μην σπαταλά το νερό όταν πλένει τα δόντια του.
Ακριβώς εκεί νομίζω ότι εντοπίζεται και το μέγιστο πρόβλημα της λειψυδρίας στον πλανήτη.
Από την σπατάλη που κάνει στο νερό ο άγνωστος Γιάννης όταν νίβεται…
Και η Ράνια…
Α ! την καταγγέλλω
Και εγώ …
Το έχω κάνει και εγώ …
Οφείλω να το ομολογήσω και να κάνω την αυτοκριτική μου.
Τα πλένω τα δόντια δύο φορές την ημέρα αφεντικό.
Κατανοώντας απολύτως το μήνυμα έπαθα και εγώ όπως και εσύ πολιτισμικό σοκ βλέποντας στον καθρέφτη το πρωί τον απόλυτο υπαίτιο για την οικολογική καταστροφή.
Έμεινα με την οδοντόπαστα στο στόμα.
Ξεκόλλησα και το σατιρικό σύνθημα στο καθρέφτη που έλεγε ότι «όσο κοιτάς το πρόσωπό σου στον καθρέφτη, τόσο ανεβαίνει η αυτοπεποίθηση σου».
Ήμουν σε διαδικασία κατάρρευσης.
Ξεροκατάπια και χωρίς να το θέλω κατέβασα και την οδοντόπαστα.
Είχα όμως δύο εξαιρετικά αποτελέσματα.
Βοήθησα στα αποθέματα νερού στο ποσοστό που μου αναλογεί και φυσικά εκτός από τα αστραφτερά μου δόντια είχα και λαμπερό λαρύγγι.
Έκοψα και τα αναψυκτικά.
Είπα και στην μάνα μου να σταματήσει αυτή την αθλιότητα να με φτύνει μια εμένα ,μια το παιδί κάθε φορά που μας βλέπει ,για να μη μας πιάσει το κακό το μάτι. Της εξήγησα ότι αυτή η διαδικασία δημιουργεί ανάγκη πόσης νερού και ότι θα πρέπει και αυτή από την πλευρά της να συμβάλει ώστε να μην χάνονται τα αποθέματα.
Για τις επόμενες γενιές.
Για την εγγονή της.
Άσε που μας έχει πάρει που μας έχει πάρει ο διάβολος ,όποτε το ξεμάτιασμα δεν προσφέρει τίποτα.
Υπάρχουν και άλλα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να σώσουμε το περιβάλλον.
Να κάνουμε έρωτα στο απόλυτο σκοτάδι .
Εδώ έχεις δύο θετικά αποτελέσματα. Ερωτοτροπείς και με την φαντασία σου και φυσικά εξοικονομείς ενέργεια . Φυσικά και αυτό με μέτρο, διότι αρκετοί σπάταλοι ιθαγενείς κάνουν μπάνιο και πριν και μετά την διαδικασία.
Να χρησιμοποιήσουμε ειδικούς οικολογικούς λαμπτήρες για τον περιορισμό ενέργειας .Της συγκεκριμένης εταιρίας όμως που προωθεί το κανάλι που ως γνωστόν έχει πάρει εργολαβία το περιβάλλον.
Και το περιβάλλον όπως καταλαβαίνεις έχει και αυτό τους εργολάβους του.
Αυτό που δεν έχω ακόμα καταλάβει είναι για πόσο ηλίθιους μας περνάνε.

Ε…ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ…!

2008-03-26T11:46:00.000+02:00

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανησυχία και ο εκνευρισμός των διαχειριστών της εξουσίας και των υποστηρικτών τους, στην πρόταση για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το ασφαλιστικό.
Οι συντηρητικές πένες μιλούν για πολιτικές ακροβασίες σε βάρος των θεσμών καθώς μέσα στην πολιτική αναταραχή θεωρούν ότι υπάρχει κίνδυνος να εμπλακεί και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Λες και ο Πρόεδρος είναι, ή οφείλει να είναι το πλυντήριο των πιο σκληρών αντιλαϊκών μέτρων.
Το αίτημα για προσφυγή στις κάλπες για το νόμο της ανασφάλειας χτυπά στο ανόητο επιχείρημα ότι κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει και όχι αν αυτό προβλέπεται από το Ελληνικό Σύνταγμα.
Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ χρησιμοποίησαν το αίτημα του δημοψηφίσματος σε χρονικές στιγμές που το κόμμα τους βρίσκονταν στην αντιπολίτευση με αποκορύφωμα την πρόταση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή για το θέμα των ταυτοτήτων.
Θυμίζουμε ότι και τότε με την συλλογή υπογραφών και τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ακροδεξιών κύκλων της Εκκλησίας το Κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης προσπαθούσε να «εμπλέξει» τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ζητώντας παραλλήλως την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος.
Ήταν λάθος ?
Θαρρώ πως όχι.
Αν θεωρήσουμε ότι η λογική των δημοψηφισμάτων σε κορυφαία θέματα- που αφορούν το σύνολο του πληθυσμού- είναι το απόλυτο της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών σε περιβάλλον αστικής δημοκρατίας.
Πόσο μάλλον όταν το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό σύστημα τραυματίζεται βάναυσα στις συμπληγάδες της κομματικής πειθαρχίας.
Ο βουλευτής που θα τολμήσει να εκφραστεί πόσο μάλλον να ψηφίσει στην Βουλή με βάση την συνείδησή του και όχι την κομματική γραμμή είναι βέβαιο ότι θα βρεθεί εκτός πολιτικής σκηνής για πάντα.
Τις τελευταίες μέρες λοιπόν ,παρακολουθούμε την ενόχληση και την αμηχανία των δύο κομμάτων της εξουσίας στο θέμα που προέκυψε κατηγορώντας την Αριστερά για κοινοβουλευτικό ακτιβισμό .
Επιεικώς ανόητο…
Είναι τίτλος τιμής για την Αριστερά που έρχεται σήμερα δυναμικά στο προσκήνιο για να διεκδικήσει και να διαφυλάξει θεωρίες και θέσεις όχι της Οκτωβριανής αλλά της Γαλλικής Επανάστασης?
Το λαϊκό αίτημα για δημοψήφισμα σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κοινοβουλευτικός ακτιβισμός πόσο μάλλον ριζοσπαστική ανατρεπτική αριστερή πρόταση.
Είναι στα πλαίσια του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος όπως και τα καθημερινά αιτήματα του αυτονόητου που βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των αιτημάτων της Αριστεράς.
Η οκτάωρη εργασία, το δικαίωμα στην υγεία ,την ασφάλιση ,την σύνταξη ,την παιδεία, την ξεκούραση, στο ανθρώπινο περιβάλλον.
Θυμίζουμε ότι η βασική πολιτική διαφορά των δύο ιδεολογικών κόσμων είναι στο ποιος έχει τα μέσα παραγωγής και όχι ποιος θα υπερασπιστεί την ύπαρξη της ανθρώπινης ζωής και της αξιοπρέπειας.
Η τραγωδία της ελληνικής πολιτικής σκηνής φωτογραφίζεται από την έλλειψη ιδεολογικής πλατφόρμας τόσο της φιλελεύθερης ΝΔ όσο και του σοσιαλδημοκρατικού ΠΑΣΟΚ που αναγκάζει τα κομματικά επιτελεία να αναζητούν εν αγωνίως σημεία διαφωνίας σε ένα απάνθρωπο περιβάλλον που οι ίδιοι δημιούργησαν .
Θεωρούν ριζοσπαστικές τις θέσεις και τις πλατφόρμες που είχαν εκφραστεί και δομηθεί στα τέλη του 19ο και αρχές του 20ο αιώνα ενώ καταφεύγουν σε πολιτικές της αναπτυσσόμενης αποικιοκρατίας.
Η πρόταση για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος δεν είναι κίνηση εντυπωσιασμού αλλά ώριμο αίτημα της κοινωνίας που θέλει να πάει μπροστά, που θέλει επιτέλους να έχει λόγο και άποψη στην διαμόρφωση της ζωής.
Το επιχείρημα ότι μπορεί να το αναφέρει το Σύνταγμα αλλά αυτό δε σημαίνει και τίποτα ,διότι δεν μπορεί να γίνει ,επειδή …δεν πρέπει να γίνει ,απαξιώνει το ήδη φθαρμένο τους περιβάλλον, αποκαλύπτοντας την υποκρισία της δημοκρατίας που υπηρετούν.
Δεν θέλω να φοβάμαι πια όλα για όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα .
Δεν θέλω να είμαι συμμέτοχος με την αδιάφορη στάση μου.
Έχουμε λόγο …
Και αιτία…

Τα σκουπίδια της διαμαρτυρίας…

2008-03-20T10:56:00.001+02:00

Έντονη είναι η ενόχληση από την παραμονή των σκουπιδιών στις πόρτες και τα σοκάκια της πόλης. Δηλώνεται με όλους του τρόπους και τα μέσα. Η δυσοσμία είναι έντονη και οι αρχές φοβούνται σύμφωνα πάντα με τα δηλωθέντα ότι υπάρχει κίνδυνος επιδημιών.
Τι ακριβώς εννοούν?
Τι φοβούνται…
Τις τελευταίες μέρες δεν επιτρέπεται από τα πράγματα να κοιτάς κάτω.
Νοιώθουμε άβολα που πρέπει να αλλάξουμε την συνήθεια των τελευταίων χρόνων.
Να περπατούμε σκυφτά.
Όταν περπατάς με χαμηλωμένο κεφάλι έχεις μικρές πιθανότητες να ανταλλάξεις βλέμμα . Πιθανολογώ ότι γι αυτούς εγκυμονεί ο φόβος αλλαγής στάσης. Αλλαγή πορείας βλέμματος.
Από κάτω – λόγω συνθηκών – να αρχίσουμε να κοιτάμε μπροστά ή ακόμα και ψηλά.
Στην πολύβουη πόλη μας οι φωνές των διαμαρτυρομένων χτυπούν πάνω στα τζάμια των πολυκαταστημάτων και των γραφείων του κέντρου.
Έχεις παρατηρήσει την εικόνα?
Οι υπάλληλοι κοιτούν όσο τους επιτρέπεται και πετούν θλιμμένα χαμόγελα και σχόλια στους διπλανούς πριν επιστέψουν στην εργασία τους.
Πάντα στις πορείες της Αθήνας το μάτι μου έπαιζε με τους «επάνω» ,που είχαν ένα μόνιμο φόβο για τους ακόμα πιο «πάνω».
Πιο νέος ήμουν άδικα αυστηρός . Σήμερα μου προκαλεί θλίψη αυτή η εικόνα.
Αναλώσιμος είμαι . Χρήσιμος και άξιος στην υπεραξία μου. Πεταμένος και άχρηστος στην αλλαγή χρήσης μου. Δεν την καθορίζω εγώ. Η αγορά επιλέγει.
Τον χρόνο ,τον τρόπο και φυσικά τον χώρο. Τον χώρο αποκομιδής.
Χρόνια τώρα στην ίδια περίπου διαδρομή της πορείας ,τα ίδια γραφεία η ίδια εικόνα ,τα ίδια βλέμματα. Τα πρόσωπα γερνούν ,περνούν ,φεύγουν . Το βλέμμα όμως δεν αλλάζει.
Στην πόλη έχουν ανακατευτεί τα σκουπίδια μας.
Προσπαθούν και αυτά να επιβληθούν να επιβιώσουν .
Τα σκουπίδια της μεταφοράς των κατηγοριών και της κυριολεξίας.
Άλλη μια ευτυχισμένη μέρα ξεκινά στην πολύβουη πόλη.
Δεν έχει πολλά να δείξει η να κρύψει από την προηγούμενη . Δεν έχει πολύτιμα μυστικά. Δεν έχει πολύτιμα μέταλλα παρά μόνο τα σκουπίδια που απέμειναν στους γκρίζους δρόμους .
Απόρροια της απεργίας.
Της αποκομιδής…
Ο θυμός δεν προέρχεται από τον φόβο της μετάδοσης της νόσου, ή της αντιαισθητικής εικόνας.
Είναι ο φόβος της αλλαγής της συνήθειας.
Σκουπίδια βλέπαμε βλέπουμε σκοντάφτουμε πάνω τους χρόνια τώρα .
Μας λένε καλημέρα .Μας συντροφεύουν . Μας συμβουλεύουν. Μας καθοδηγούν . Μας καθορίζουν το αύριο. Μας πείθουν. Αυτά δεν μας ενοχλούν. Είναι άλλου επιπέδου.
Υπάρχει ταξικός διαχωρισμός των σκουπιδιών.
Υπάρχει μια διαφορετική όμως ανοχή για τα σκουπίδια του δρόμου.
Γενικώς η ανοχή μας για πεταμένα του δρόμου είναι ισχνή.
Πόσο μάλλον η διάθεση προβληματισμού ή συμμαχικής δράσης.
Ανέκαθεν .
Το βλέμμα για τα του δρόμου είναι καχύποπτα ,και αφ ‘υψηλού.
Για τους πεταμένους ανθρώπους .Για τις πληγωμένες ψυχές.
Με έναν ενοχικό φόβο.
Μήπως βρεθούμε στο ίδιο σημείο.
Η εικόνα των τελευταίων ημερών είναι η εικόνα της απόλυτης ειλικρίνειας.
Καθαρή σαν καθρέφτης.

karv@diesi.gr

Το παράθυρο, τα παράθυρα, η απεργία και το εθνικό θέμα…

2008-03-16T21:07:00.001+02:00

Λαύριο ώρα 11.05
Το παράθυρο είναι διαφυγή προς τα μηνύματα του τηλεοπτικού δέκτη.
Είμαι από τους τυχερούς που έχουν ένα τέτοιο παράθυρο στο Λαύριο. Αριστερά μου η Μακρόνησος, δεξιά μου ο ναός του Ποσειδώνα στην ευθεία μου, το απέραντο του πελάγους.
Τόσο ιστορικά όσο και μεταφορικά το πλάνο που έχω στα μάτια μου δημιουργεί ενδιαφέροντες συνειρμούς.
Φεύγει το μάτι και δραπετεύει, προσπερνά τα γεγονότα και φυσικά τους πρωταγωνιστές αυτών.
Ιδιαιτέρως τους παρουσιαστές αυτών.
Στο Λαύριο βλέπω πάντα τα πράγματα διαφορετικά.
Αποστασιοποιημένα…
Με πιο καθαρό ορίζοντα…
Με λιγότερο θυμό…
Με την ασφάλεια των φίλων μου που βρίσκονται πλάι μου.
Στην διπλανή πόρτα.
Στην Αθήνα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.

Αθήνα ώρα 19.57
Η τηλεόραση με τη μέθοδο της ενιαίας αντίληψης φέρνει τη χώρα στα πρόθυρα εμφυλίου, τους ανήμπορους πελάτες και τους ισχυρούς προστάτες της, απέναντι στους απεργούς που αποδομούν τον κοινωνικό ιστό.
Η απεργία της ΓΕΝΟΠ και της ΠΟΕ ΟΤΑ ήταν άλλη μια φορά αντικείμενο φτηνής και ξεπερασμένης προπαγάνδας για τους μιντιακούς αυτοκράτορες και τους παρατρεχάμενούς τους.
Είναι φανερό πλέον ότι σε μια δυναμική αντεπίθεση της κοινωνίας τα αντανακλαστικά των μηχανισμών που στηρίζουν την κοινωνική αποδόμηση και πρόχειρα είναι και σε πλήρη σύγχυση βρίσκονται.
Οι ακριβοπληρωμένοι παρουσιαστές κατανοούν –μέχρι εκεί που τους επιτρέπεται– το δίκαιο των αιτημάτων των απεργών αλλά φέρνουν στο προσκήνιο τις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από την συνέχιση της απεργίας.
Δεν αφιερώνουν χρόνο για τη δημοσιοποίηση των αιτημάτων, δεν ανοίγουν το διάλογο για την ουσία της μάχης που τις μέρες αυτές είναι το ασφαλιστικό.
Χρησιμοποιούν παλιομοδίτικες συνταγές, με πλάνα αγανακτισμένων πολιτών, μικροαστών και μικρομεσαίων επί το πλείστον, φωτογραφίζοντας με σαφήνεια και το κοινό στο οποίο απευθύνονται, ή το κοινό το οποίο θα ήθελαν.
Τα πλάνα και οι δηλώσεις των αγανακτισμένων σε συνδυασμό με τον σχολιασμό των παραθυράτων σχολιαστών συνθέτουν την πλασματική εικόνα της μιντιακής δημοκρατίας που έχει τις δικές της αρχές και φυσικά τα δικά της αιτήματα.
Παίζουν με ταλέντο τον ρόλο του μεσολαβητή που έχει προαποφασίσει για το που πρέπει να γείρει το δίκιο.
Αυτά θα απαντηθούν σε μεγάλο βαθμό από το διαφημιστικό πακέτο που έπεται…

Δεύτερο Θέμα…

Ο πατριωτισμός του συνόλου καθορίζεται και πρέπει να εκφράζεται από τον παρουσιαστή.
Ο παρουσιαστής είναι σαν τον διμοιρίτη της μαθητικής παρέλασης.
Δίνει το σύνθημα πονάμε όλοι. Αλλάζει παράγγελμα γελάμε όλοι.
Η εποχή όμως δεν είναι και για πολλά γέλια…
Υπάρχει η διακαναλική εθνική ανησυχία.
Η κρισιμότητα της κατάστασης αποτυπώνεται από το γεγονός όπου ο εθνικός παρουσιαστής, αναγκάζεται να φτάσει στο σημείο να χαρακτηρίσει «πορδή» την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Ο κος Νίκος θεωρώντας δεδομένο ότι εκφράζει το «όλον» έχει το δικαίωμα για τέτοιου είδους μικρές υπερβάσεις.
Το θέλει ο κόσμος, το απαιτεί και ο «κοσμάκης».
Το κοινό του δηλαδή…
Τώρα πώς έφτασε ο άρχων της καλλιέπειας να βωμολοχήσει, ο καθένας μπορεί να κατανοήσει ότι μπροστά στον κίνδυνο που περνάει η Πατρίς, ο ΤV STAR μπορεί να μην βάζει το κορμί του, εύκολα όμως θυσιάζει… την πορδή του.
Ακολουθεί η πρόγνωση του καιρού…
Εγώ πάω για ύπνο!

karv@diesi.gr

ΠΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ...

2008-03-06T10:47:00.000+02:00

Στο καθημερινό δελτίο είναι μονόστηλο πια .

Είναι καθημερινότητα .

Δεν προκαλεί εντύπωση και ενδιαφέρον.

Να χάνεται μια ζωή για ασήμαντη αφορμή .

Για το «τίποτα» .

Για το ποιος έχει προτεραιότητα στην άσφαλτο. Για 200 ευρώ στο ταμείο του περιπτέρου. Για μια τσάντα με άγνωστο περιεχόμενο .

Βγαίνουν εύκολα και οπλίζουν ακόμα πιο εύκολα τα πιστόλια στην μεγάλη μας πόλη.

Αφαιρούνται χωρίς καμία σκέψη οι ζωές στην υποκριτική και αγέλαστη μεγαλούπολη.

Άλλη μια μέρα , μια ευτυχισμένη μέρα ξεκινά .

Λίγο πριν αρχίσει η ραδιοφωνική περιπέτεια από τον ραδιοθάλαμο του σταθμού στην Μεσογείων.

Το τραγουδάκι μιλά και μεγαλοποιεί το νόημα του έρωτα.

Χρήσιμο άλλοθι…

Στο παράθυρό του γραφείου περιστέρια έχουν κάνει φωλιά και περιπαίζουν με το πέταγμά τους τις κάμερες καταγραφής συναισθημάτων που βρίσκονται ανάμεσα στα φανάρια και τις κολώνες της Δημόσιας Υπηρεσίας Ηλεκτροφωτισμού .

Μόλις τελείωσα την πρώτη ανάγνωση των πρωινών εφημερίδων .

Επτά παρά είκοσι. Αναφορές για το όνομα της γείτονος , την ακυβερνησία που μας απειλεί (?) τους κουμπάρους που πήραν και πάλι αναβολή για την εκδίκαση της υποθέσεως τους.

Γιατί κόλλησα στο μονόστηλο δεν μπορώ να καταλάβω.

Ξέρω όμως γιατί κόλλησα στο παράθυρο.

Βλέποντας μια χαραμάδα ορίζοντα.

Και τα αυτοκίνητα να κολλάνε το ένα πίσω στο άλλο στο φανάρι.

Μου αρέσει το πρώτο τσιγάρο να είναι της παρατήρησης.

Νυσταγμένες φάτσες. Κουρασμένοι άνθρωποι. Σε μια μόνιμη διαδρομή εδώ και χρόνια φαντάζομαι . Με τις ίδιες εικόνες ,τις ίδιες κινήσεις και την ίδια διάθεση.

Θυμήθηκα ένα παλιό τραγουδάκι της Αφροδίτης Μάνου που έλεγε ότι η σκλήρυνση έρχεται σιγά – σιγά …μετά ξεχνάς το περιβάλλον.

Οι άνθρωποι κρατούν τιμόνι …κοιτούν μόνο μπροστά . Σα να φοβούνται να ανταλλάξουν ματιά με τον δίπλα. Η μόνη τους αγωνία να ανάψει το φανάρι . Να φύγουν .Μη μας πιάσει το φανάρι. Τουλάχιστον το φανάρι μη μας πιάσει. Για να έρθουν άλλοι .Στην ίδια θέση . Με το ίδιο χρώμα στο βλέμμα.

Και αυτό το μονόστηλο …

Πως είναι δυνατόν

Να αφαιρείς μια ζωή.

Για μια θέση στο οδόστρωμα.

Για την προτεραιότητα.

Για τα 200 ευρώ του περιπτερά.

Για την τσάντα …

Οπλίζει σημαδεύει …η ζωή προχωρά …

Σα το φανάρι της Μεσογείων

Σα την Ζωή της μεγαλούπολης της Μεσογείου.

Σε λίγο θα ακούσουν ειδήσεις όπως και εγώ.

Αυτές είναι οι ειδήσεις.

Το πετρέλαιο , το δολάριο , το όνομα , η ακυβερνησία που μας απειλεί.

Στο σύνολο οι ειδήσεις μιλούν πάντα για την ορατή ή αόρατη απειλή.

Μονίμως απειλούμενοι , σκυφτοί , σε απόγνωση.

Και κολλημένοι ο ένας πίσω από τον άλλο στο φανάρι.

Μη χάσουμε το πεντάλεπτο αδιαφορώντας αν χάνουμε την ζωή μας.

Άλλος ένας έφυγε για λίγα ευρώ πάλι σήμερα.

Αυτό το κείμενο φυσικά και δεν είναι ρεπορτάζ .

Φυσικά και δεν περιέχει ειδήσεις. Ούτε αναλύει το γεγονότα . Δε θέλω σήμερα. Δε το αντέχω.

Το ξέρω…

Καταλαμβάνει χρήσιμο χώρο .

Ζητώ συγνώμη αληθινά.

Ο συντάκτης καταστρατηγεί την ελευθερία και εκμεταλλεύεται την συμπάθεια του αρχισυντάκτη.

Γιατί?

Για να μεταφέρει μερικά γιατί και τίποτα άλλο.

Πες μου λοιπόν σε παρακαλώ .

Γιατί δε γελάς πια?

Γιατί τόσος θυμός?

Γιατί του παίρνεις τη ζωή?

Γιατί μου παίρνεις το μυαλό?

Γιατί καταντήσαμε έτσι?

Γιατί δε μιλάς…?

karv@diesi.gr

VIVA NEW MEXICO

2008-03-04T20:38:00.000+02:00

Αυτό και αν ήταν πλάνο…

Ο Νομάρχης Ζορρό. Με λάθος μάσκα δυστυχώς που παρέπεμπε σε ταγματασφαλίτη αλλά το φιλελεύθερο του εθίμου μπορεί να συγχωρέσει και αυτές τις μικρές υπερβάσεις.

Η εμφάνιση του απόλυτου Νομάρχη με την στολή του γαιοκτήμονα υπερασπιστή των αδυνάτων στην προκειμένη περίπτωση αποδεικνύει μια μικρή ιδεολογική σύγχυση σε ότι αφορά το ρόλο του συγκεκριμένου ήρωα .

Καταρχήν ταξική. Από πού είμαι , με ποιους εκλέγομαι και ποιους προστατεύω.

Εν συνεχεία εθνικοπατριωτική …

Ο συνειρμός προέρχεται πιθανόν από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ μετά την επικράτηση των βορείων αντιμετώπιζαν πρόβλημα με την ονομασία της νέας δημοκρατίας τους. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η πρώτη σκέψη ήταν να ονομαστούν “ελεύθερο ΜΕΧICO” ενώ οι Μεξικανοί θεωρούσαν ότι οι γείτονες μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το όνομα μόνο ως γεωγραφικό προσδιορισμό στην ονομασία του δικού τους Κράτους. H πρώτη και ουσιαστική πρόταση που έγινε , ήταν « Άνω MEXICO» , « Νέα Δημοκρατία του ΜEXICO» ή «ΜΕΧΙCO πιο κοντά στον Βαρδάρη».

Αυτός και ο λόγος που συγκίνησε και συνάμα ενέπνευσε τον ηγέτη της μακεδονικής γης λίγες μόλις ώρες πριν ορθόδοξη σύναξη στο pale de sport . Ο Ζορρό ήταν ο υπερασπιστής του ονόματος της μικρής του πατρίδας.

Το έχουν πάντως οι άνθρωποι της καθαρής δεξιάς να μπερδεύονται με τα της Λατινικής Αμερικής. Στην δεκαετία του 70 ο Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας Μπάλκος είχε μπερδέψει τον Φράνκ Ζάππα με τον Ζαπάτα καταγγέλλοντας τον πρώτο ως ιδεολογικό καθοδηγητή των φοιτητικών κινητοποιήσεων.

Ο κος Ψωμιάδης προϊόν της γρήγορης τηλεφαγίας βασικός πρωταγωνιστής των πρωινών μα και βραδινών πολιτικών μαγειρείων είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί την εξουσία προσπερνώντας τα όρια του ανεκτά γραφικού σκαρφαλώνοντας στα επίπεδα του επικίνδυνα κωμικού.

Ο κος Ψωμιάδης είναι βασικός καλεσμένος εδώ και χρόνια ως guest και ιδιαιτέρως αυτή την εποχή όπου τα γεγονότα στην Βαλκανική βρίσκονται σε επικίνδυνα πρωτοσέλιδα. Οι οργανωτές των panel’s και οι παρουσιαστές των καναλιών (και της κρατικής τηλεόρασης) δημιουργούν την πλασματική «κοινή γνώμη» στα πλαίσια της δικής τους κοινής γραμμής.

VIVA MEXICO

ΠΑΡΕ ΘΕΣΗ ΦΑΝΕΡΑ

2008-03-02T23:09:00.000+02:00

Η ανωνυμία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μέρος ή μέσο επαναστατικής διαδικασίας, πόσο μάλλον τίμιας στάσης απέναντι σε ανθρώπους ή γεγονότα. Ιδιαιτέρως όταν αυτή αφορά επαγγελματίες του λόγου.
Άλλωστε το στοιχείο που δίνει κύρος και ενδιαφέρον στα λεγόμενα ή τις αποκαλύψεις είναι η υπογραφή.
Ήταν και το ζητούμενο για μας, άλλωστε, όταν ξεκινούσαμε. Ο αρχισυντάκτης να σου δώσει το δικαίωμα να υπογράψεις το κομμάτι σου. Τη δουλειά σου. Το μυαλό σου.
Σήμερα, όλοι εμείς –που έχουμε τα χρονάκια μας έχουμε ως ένα βαθμό κατακτήσει την υπογραφή μας το να μας ακολουθεί και να αποτελεί στοιχείο πρόσληψης ή απόλυσης.
Στοιχείο προσωπικής υπερηφάνειας.
Πραγματικό στοιχείο επαγγελματικής ταυτότητας.
Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί η χρήση του διαδικτύου από τον οποιοδήποτε πολίτη να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά κρίσης με αυτή από τον επαγγελματία δημοσιογράφο. Το ζητούμενο στα λεγόμενα και τα γραφόμενά μας ήταν, είναι και θα είναι η θεμελιώδης αρχή της τεκμηρίωσης.
Από την άλλη, ο δημοσιογράφος, εν αντιθέσει με τον οποιονδήποτε ιδιώτη, οφείλει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, όταν προχωρά στην δημοσιοποίηση, παίρνοντας πάντα σοβαρά υπόψιν του τον κώδικα δεοντολογίας.
Άλλωστε, η προσβασιμότητα του επαγγελματία στην πληροφορία είναι διαφορετική απʼ αυτήν του ιδιώτη, όπως και η αξιοποίηση, οπότε σε καμία περίπτωση ένας δημοσιογράφος δεν μπορεί να συγκριθεί με τον ανώνυμο blogger.
Σήμερα, μετά τη δημοσιοποίηση των εξελίξεων γύρω από την ιστοσελίδα «press.gr», διαβάζω ακόμα και σε έντυπα της Αριστεράς τη διατύπωση της συμπάθειας προς τους ανώνυμους δημοσιογράφους του διαδικτύου, φωτογραφίζοντας παράλληλα στις τελευταίες εξελίξεις προσπάθεια της κρατικής κατασταλτικής μηχανής σε βάρος της ελευθεροτυπίας.
Υπάρχουν τόσα άλλα που θα μπορούσαν να το αποδείξουν και σε καμία περίπτωση, φυσικά, το τελευταίο.
Η έκθεση πολιτικών ή ιδιωτών στο διαδίκτυο και ο καθημερινός διασυρμός χωρίς στοιχεία και, προπάντων, χωρίς υπογραφή συντάκτη ή υπευθύνου ύλης, δεν μπορεί να μας βρίσκει σύμφωνους και συνοδοιπόρους.
Είναι μια «κουτσαβάκικη δημοσιογραφία» που αμαυρώνει όχι μόνο το δικό μας χώρο αλλά και το κίνημα των bloggers.
Δρα απολύτως προβοκατόρικα και ύπουλα απέναντι και στις νεότερες γενιές συναδέλφων, καθοδηγώντας τους σε μια λογική ραγιαδισμού απέναντι στην εργοδοσία και τη συνείδησή τους.
Στην εργοδοσία σου με γραβάτα…
Στο site με φουλάρι στο πρόσωπο…
Η ανωνυμία του δημοσιογράφου στο Internet και ύποπτη είναι και προσβάλλει τους δεκάδες συναδέλφους που προσπαθούν καθημερινά να τοποθετηθούν, να λειτουργήσουν, να εργαστούν, να μιλήσουν, να συγκρουστούν.
Άλλη μια ευτυχισμένη μέρα στο χώρο μας, που καλείται να απαντήσει για τις επικίνδυνες μειοψηφίες…
Να απολογηθεί για άλλη μια φορά…

ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ...ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ!

2008-02-27T23:07:00.000+02:00

Τα χιόνια έλιωσαν τα συναισθήματα πάγωσαν…
Είναι όμως τελικά καθαρό ότι το χιόνι της κεντροδεξιάς λιώνει πιο γρήγορα από τα χιόνια της σολιαδημοκρατίας.
Και το κράτος μπορεί να μην έχει ουσιαστικές αλλαγές στην λειτουργία και την δράση του, παρά την επανίδρυση, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν δίνει και την αισιόδοξη πλευρά του θέματος.
Ότι δηλαδή το Κράτος έχει συνέχεια.
Και συνεχώς και αδιαλείπτως θα κλείνει η Αττική οδός από μια χιονόπτωση, ο διεθνής αερολιμένας, ο ΗΣΑΠ αλλά και το κέντρο της πόλης των Αθηνών.
Τα σχολεία, οι δημόσιες υπηρεσίες και τα δικαστήρια …
Όλα στο λουκέτο και την παγωνιά .
Το κράτος δεν δικάζει σήμερα και αύριο λόγω …παγετού.
Το κράτος και τα όργανά του κρυώνουν…
Το κράτος με τα σπίρτα…
Σε αυτή την πόλη τα πεζοδρόμια αυτοκαθαρίστηκαν – για να κατανοήσουν οι πολίτες τι σημαίνει αυτοκάθαρση –.
Οι ιθαγενείς επισκέπτονταν το ΚΑΤ για ιδίαν χρήση ή με την συνοδεία των αγαπημένων τους προσώπων.
Η γερασμένη χώρα τελικά θα πάει… από πέσιμο.
Έχει τελικά μεγάλη πλάκα αυτή η χώρα και ιδιαιτέρως το κράτος των Αθηνών όπου οι μισοί δρόμοι ανήκουν στο ΥΠΕΧΩΔΕ οι άλλοι μισοί στην Νομαρχία και οι ξέμπαρκοι στους Δήμους. Αντικειμενικά αυτό σημαίνει ότι άλλα πεζοδρόμια ανήκουν στην Νομαρχία άλλα στο ΥΠΕΧΩΔΕ και άλλα στο ΝΑΤΟ.
Να προσέχεις που πατάς…
Νομίζω ότι η ευχή της περασμένης βδομάδας και τόπο έπιασε και συμπεράσματα έβγαλε.
Και αν φουντώνει πάλι το καμίνι της βαλκανικής, και αν μια επαρχία βαφτίζεται κράτος, και αν το όνομα της γείτονος έρχεται de facto από εταίρους και συνεταίρους μα και αν αναγνωρίζεται το ψευδοκράτος Ντενκτάς, η αγέλαστη πολιτεία θα βρίσκεται στον μικρόκοσμο της καθημερινής της αυταπάτης.
Μια κραυγή ανούσια μπροστά στην κάμερα αρκεί για να εκδηλωθεί η αντίσταση κατά της «αρχής» και η αμφισβήτηση σε μια τηλεοπτική δημοκρατία, που και το χρέος της κάνει και κανένα αυγό δεν σπάει.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ …
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ …
Φωνάζει ο εν απογνώσει μικροαστός εγκλωβισμένος όχι για την ανοησία του να βρεθεί χωρίς αλυσίδες μέσα στον χιονιά αλλά και από την αγωνία του για την δόση του δανείου που έρχεται και δεν φαίνεται ότι μπορεί να την πληρώσει.
Δεν μπορεί να πει για το δάνειο …
Του βγαίνει καλύτερα να φωνάξει για τον συγκυριακό εγκλωβισμό.
Όχι για το μεγάλο τον καθημερινό τον πολιτικό πανικό…
Κράτος υπάρχει και παντοδύναμο είναι.
Και τις δουλειές μοιράζει, και την μόρφωση δαμάζει και καθημερινά κοιτάζει.
Όταν προχωράς στο δρόμο να χαμογελάς. Να δείχνεις την ικανοποίηση και την ευχαρίστησή σου.
Καταγράφεσαι από τα άγρυπνα μάτια του .
Όταν περνάς στο απέναντι πεζοδρόμιο να χαιρετάς την κάμερα .
Να χαιρετάς το κράτος .
Που ξέρεις μπορεί να κάνεις και 5λεπτη καριέρα σε Εθνικό δίκτυο.
Σε ένα σεισμό, σε μια πλημμύρα, σε μια μεγάλη καταστροφή.
Για να δουλέψει ο θίασος πάντα χρειάζονται κομπάρσοι…
Είσαι?

ΜΙΑ ΕΥΧΗ...

2008-02-12T23:02:00.000+02:00

Το χιόνι είναι ό,τι πιο πολύτιμο αυτή τη χρονική στιγμή.
Και δεν λέει να πέσει απλώς μας γυροφέρνει.
Μας κοροϊδεύει και μας μπερδεύει.
Αχ, να χιόνιζε τώρα... αυτή τη στιγμή... Πολύ... πάρα πολύ…
Να ασπρίσει ο τόπος και τα βουνά που συντροφεύουν αιώνες τώρα την Αττική. Να
κρύψει και να ντύσει τη γύμνια, τη μαύρη όψη, το μαύρο φόντο, τον πόνο
από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού.
Να σκεπάσει και τα σύρματα των νέων καταπατητών.
Να παγώσει τα πιο απάνθρωπα συναισθήματα και να απελευθερώσει τα πιο αγνά
αισθήματα.
Θα ήθελα, Θεέ μου, αν υπάρχεις, να δώσεις πυκνό χιόνι, να κρύψει το γκρίζο που
άποψη δεν έχει και πολιτική χαράζει, που μέλλον δεν δίνει και παντοδύναμο
μοιάζει.
Να ρίξει χιόνι... πολύ χιόνι...
Να αναγκάσει τους ανθρώπους να μείνουν στο σπίτι, να μην μπορούν να
ξεμυτίσουν, να αναγκαστούν να μιλήσουν, να ξεκαθαρίσουν, γιατί βρίσκονται εδώ και όχι αλλού.
Για να απαντήσουν αν αγαπούν ή ανέχονται.
Μια συνήθεια χρόνων, μια απάτη μέσα και έξω από το σπίτι.
Να πέσει πολύ χιόνι.
Να μην κυκλοφορεί αμάξι.
Να βγούμε σαν τα μερμήγκια στους δρόμους για να αγοράσουμε τσιγάρα και ψωμί.
Να αναγκαστούμε να πούμε μια κουβέντα με τον απέναντι, να δώσουμε και να
πάρουμε μια βοήθεια ουσίας και αξίας, να ανταλλάξουμε ένα «γεια», έστω και μέσα
από τα δόντια (το κρύο θα φταίει...).
Αν πέσει χιόνι στην πόλη, θα γελάσουμε πολύ...
Που οι αγανακτισμένοι θα ουρλιάζουν «δεν υπάρχει κράτος», που θα καλούνται τα
ΟΥΚ για την απελευθέρωση των Βορείων Προαστίων, που θα γίνονται εκκλήσεις για
μπομπότα στην Εκάλη.
Αν πέσει χιόνι τα παιδιά θα είναι ευτυχισμένα που δεν θα λειτουργήσουν τα
σχολεία, που θα δουν μετά από πολύ καιρό τους γονείς τους, που θα ακούσουν
το παραμύθι που έμεινε στη μέση...
Αν πέσει χιόνι, πολύ χιόνι, τα παιδιά θα βγουν στην Αχαρνών και στην
Μεσογείων, στην Πατησίων και τη Βουλιαγμένης.
Θα κάνουν χιονάνθρωπους με τεράστια καπέλα, με τσιμπούκια και σκούπες. Θα
παίζουν. Θα κάνουν φίλους. Θα αγαπήσουν τη γειτονιά τους.
Ο Ξενοκράτης θα ζωντανέψει και η τηλεόραση θα είναι η νέα εστία της
φοβισμένης οικογένειας από τη μανία των καιρικών φαινομένων.
Η επαρχία θα γελάει και θα χαίρεται με τα παθήματα των αστών. Θα κοροϊδεύει...
Θα επαναλειτουργήσει ο μηχανισμός των καναλιών.
Θα βγουν οι ρεπόρτερ στις αποκλεισμένες πλατείες με τα μάτια μέσα στην
αγωνία και ο συντονιστής θα κουνά με ζήλο το ακριβό στυλό ζητώντας λύσεις
και απαντήσεις.
Οι οδηγοί εγκλωβισμένοι στις Εθνικές οδούς, ο Γιώργος θα σπεύδει για
βοήθεια όπως παλιά, τα ραδιόφωνα θα συντονίζουν το έργο της διάσωσης.
Θέλω... θέλω πολύ να ρίξει χιόνι... πολύ χιόνι...
Να σκεπάσει τα αυτοκίνητα και τα ακίνητα, τα κινητά να μπλοκάρουν, να
δουλέψουν πάλι οι φωνητικές χορδές και οι φωνές των ανθρώπων.
Να κλείσει η Βουλή και να σταματήσει το νομοθετικό της έργο, να αποκλειστούν
οι βουλευτές στις περιφέρειές τους, να μη λειτουργούν τα δικαστήρια και
των εφημερίδων τα πιεστήρια.
Ποτέ στα θέλω μου δεν βρίσκω άκρη...
Ποτέ τα θέλω μου δεν βρίσκουν ταίρι...
Και δεν έχω θυμό απλώς μια λαχτάρα…
Να ρίξει χιόνι, πολύ χιόνι.
Να σταματήσει η κίνηση των οχημάτων για να αρχίσει ο χορός των
συναισθημάτων.
Μεγάλωσα πια…
Μου το χρωστάει...
Ίσως όχι...
Μεγάλωσα πια.

ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΨΥΧΟΙ...

2008-02-02T22:19:00.000+02:00

Μου αρέσει πάρα πολύ να σουλατσάρω στην πόλη μου.
Σε ώρες που οι περισσότεροι έχουν το άγχος του χρόνου...
Που κινούνται απλώς για να προλάβουν τα ραντεβού και το χρόνο.
Σα να είναι δανεικός και πρέπει να επιστραφεί.
Μερικές φορές νοιώθω πολύ όμορφα που το χόμπι της παρατήρησης έγινε επάγγελμα και καταφέρνω να πληρώνομαι γιʼ αυτό το κουσούρι. Εραστής της τέχνης της παρατήρησης. Ένας καθωσπρέπει ερασιτέχνης.
Ερωτευμένος με τα μικρά σκυλιά, τις μικρές ομάδες, τα μικρά ασθενικά δένδρα των δρόμων, τα μικρά παιδιά, τις μικρές όμορφες στιγμές, τα μικρά περιφερειακά μονόστηλα. Πίστευα και πιστεύω ότι τα μικρά κρατούν τα μεγάλα μυστικά, ίσως και τις ενδιαφέρουσες προεκτάσεις της πραγματικότητας. Δεν μπορούσα, άλλωστε, ούτε τις συγκλονιστικές ειδήσεις ούτε και τις κατά γενική ομολογία «συγκλονιστικές» γυναίκες.
Ο καθένας με την τρέλα του.
Μικρά μονόστηλα δείχνουν την αντίληψη της κυριαρχίας των «ιδιοκτητών της εξουσίας». Στην πρώτη περίπτωση αστυνομικοί συλλαμβάνουν οικονομικό μετανάστη στην Αθήνα και, πριν τον οδηγήσουν στο τμήμα για τα περεταίρω, τον αρχίζουν στις «ψιλές», όπως ορίζει η ένστολη κρατική κουλτούρα. Οι πολίτες που βρίσκονταν τυχαία κοντά στο περιστατικό αντιδρούν για την απαράδεκτη συμπεριφορά των υπαλλήλων του Κράτους και διαμαρτύρονται εντόνως. Οι αστυνομικοί ζητούν από τον ασύρματο ενισχύσεις. Άμεση η παρέμβαση. Νεαρός καταγράφει την όλη εικόνα με την κάμερα του κινητού του.
Νέος πανικός για τις δυνάμεις της τάξης και άμεση σύλληψη του νεαρού που κατέγραφε την αντισυνταγματική συμπεριφορά των οργάνων της τάξης. Οδηγείται μαζί με το μετανάστη στο αυτόφωρο, για διαφορετικούς φυσικά λόγους. Ίσως πιο επικίνδυνους. Μικρό θέμα… Μεγάλη αλήθεια…
Μετά από δύο ημέρες –Πέμπτη πρέπει να ήταν– κάθονταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου είκοσι επτά πολίτες που διαμαρτύρονταν στον περίβολο του ΚΑΖΙΝΟ της Πάρνηθας, μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού. Γιʼ αυτό το έγκλημα δε ζητήθηκαν από κανέναν ευθύνες και εξηγήσεις για την τεράστια οικολογική καταστροφή. Ούτε από τη ΔΕΗ, που σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες έχει ευθύνες, καθώς η φωτιά ξεκίνησε από τους πυλώνες της, ούτε φυσικά από τους πολιτικούς και υπηρεσιακούς ινστράχτορες, που διαχειρίστηκαν ανεπιτυχώς την κατάσταση. Μικρό θέμα… Μεγάλη αλήθεια…
Την ίδια μέρα μαθαίνουμε από ραδιοφωνικό σταθμό ότι υπουργική πομπή αυτοκινήτων χρησιμοποιούσε την ειδική λωρίδα λεωφορείων ντάλα μεσημέρι, χωρίς φυσικά να καταγραφεί η παράβαση από τα όργανα της τροχαίας. Εκ των επιβαινόντων και ο Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, κύριος Γιώργος Σουφλιάς. Νεαρός συμπολίτης καταγράφει την παρανομία με την κάμερα του κινητού του. Συλλαμβάνεται άμεσα από την Αστυνομία. Δε συνελήφθη ο παραβάτης, αλλά αυτός που κατέγραφε την παρανομία. Μικρό θέμα… Μικρό και το βίντεο.
Στα μικρά καθημερινά κρίνονται τα μεγάλα και, φυσικά, η αισθητική των πραγμάτων.
Τις προάλλες μου έλεγε φίλη με κινητική αναπηρία ότι τη θέση στάθμευσης αναπήρων σε δημόσιο κτήριο είχε καταλάβει το υπηρεσιακό αυτοκίνητο του Υπουργού Υγείας. Διαμαρτυρήθηκε και έλαβε το μειδίαμα. Ρώτησε τον οδηγό, αν εκτός από τη θέση θα ήθελε και την αναπηρία της, για να λάβει το εξυπνακίστικο σχόλιο της απαξίωσης. Ο παρατρεχάμενος ενός υπουργού είναι δύο φορές υπουργός. Μικρό θέμα... Μεγάλη σαπίλα.
Ο καθένας από εμάς γίνεται καθημερινά μάρτυρας παραβάσεων του νόμιμου και του αυτονόητου από παράγοντες της δημόσιας ζωής.
Από την κατάληψη της τρίτης λωρίδας της Βασ. Σοφίας, όταν το Μέγαρο Μουσικής έχει πρεμιέρα με επισήμους, έως την πλατεία Συντάγματος, όπου οι λιμουζίνες παρκάρουν έξω από τα πολυτελή ξενοδοχεία.
Το κωμικοτραγικό της ιστορίας είναι ότι αρκετές φορές τα όργανα της Τροχαίας δεν απομακρύνουν τους ισχυρούς παρανομούντες, ούτε φυσικά καταγράφουν την παράβασή τους, αλλά αντιθέτως ρυθμίζουν –όπως ρυθμίζουν– τα νεύρα μας και την κυκλοφορία. Μικρό θέμα. Μεγάλη αηδία.
Η εικόνα της «αυτοκίνησης» της πόλης μου, της κίνησης ιδεών και συναισθημάτων, ενδεχομένως να μην έχει να ζηλέψει τίποτα από τη δική σου πόλη. Οι ίδιες αντιλήψεις κινούνται και βαλτώνουν την καθημερινότητά μας.
Τα μικρά απλά μας επιβεβαιώνουν το μέγεθος του μεγάλου μας βάλτου. Η καθημερινότητα που σιγά-σιγά σαν ηρωίνη μολύνει το αίμα και το μυαλό μας. Για να τα θεωρούμε δεδομένα και μη αναστρέψιμα. Για να μπορέσουμε ενδεχομένως να είμαστε πιο ανεκτικοί και στα μεγάλα. Σε αυτά που βγαίνουν στον αέρα της δημοσιότητας σα φωτοβολίδα, για να χαθούν μέχρι να έρθει το επόμενο και το επόμενο στην τρελή κούρσα της καταναλωτικής δημοσιογραφίας.
Το κτητικό της λέξης πόλη ή χώρα θα πρέπει τελικά με νομοθετική ρύθμιση να καταργηθεί, γιατί είναι υποκρισία και ψέμα να υπάρχει.
Είναι πόλη Τους ή χώρα Τους και φυσικά πλανήτης Τους.
Όμως ακόμα κι εγώ ο μικρός, ο τίποτα, όπως κι εσύ, υπάρχουμε και χρησιμοποιούμε με συνείδηση το κτητικό «μου» ή «μας». Στην αγάπη μας, στο δάκρυ μας, στον πόνο και τη χαρά μας. Στο μικρό μας σπίτι, στη μικρή μας γειτονιά, στη μικρή μας πόλη. Δεν θα μας αναγκάσουν να μεταναστεύσουμε εμείς. Να φύγουν από τη ζωή ΜΑΣ αυτοί. Μικρή ευχή… Μεγάλη ανατροπή

ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ...

2008-01-29T22:59:00.000+02:00

Τι χαρά σʼ αυτό το μέρος
Φταίει για τούτο ο Βολταίρος
Κι αν δεν ξανασηκωθώ
Είναι λάθος του Ρουσώ
(Γαβριάς, λίγο πριν πέσει από τα βόλια των στρατιωτών)

ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ...
ΧΡΥΣΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
(θα μας βγάλουν τη χρυσή)

Τι είναι η Πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι, μην είναι τα άπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ένας Γενικός που πέφτει, ένας μπάτσος που στην πέφτει, ένας κρατικός υπάλληλος που στα παίρνει, ένας βουλευτής που δεν μασάει και ένας Μητροπολίτης που εκβιάζεται;
Ένας υπουργός που αυθαιρετεί, ένας δήμαρχος που δεν κρατάει, ένας γιατρός που σε πεθαίνει, ένας νεκροθάφτης που σε ανασταίνει και ένας πρωθυπουργός που παρατηρεί;
Όλα Πατρίδα μας…
Το δυστύχημα είναι ότι, εκτός του πρωθυπουργού που είναι ΕΝΑΣ, όλοι οι υπόλοιποι παράγοντες είναι στον πληθυντικό αριθμό.
Ευτυχώς, διότι για φαντάσου να είχαμε δύο πρωθυπουργούς, δύο Νατάσες, δύο Ανδριανούς, δύο Αγγέλους, δυο διαβόλους, δύο Ρουσόπουλους, δύο Αντώναρους.
Πόσο μεγαλύτερο θυμό και εκνευρισμό θα είχαμε…
Αν προσπαθήσεις να βάλεις στην ελληνική πραγματικότητα ήρωες του παραμυθιού για να αντιστρέψουν το κλίμα, υπάρχει φόβος ορατός να φέρεις άπαντες σε πλήρες αδιέξοδο καθώς…
Ο ΤΕΝ-ΤΕΝ θα γινόταν εκδότης διαπλεκόμενος, ο Γιάννης Αγιάννης εφοριακός, ο Φερναδιέρος υπουργός, ο Ιαβέρης αναρχοαυτόνομος και ο Άβερελ αριστερός.
Ο Σκρουτζ αρχιεπίσκοπος, ο Χιούι Χρυσαυγίτης, ο Λούκυ Λουκ manager πολυεθνικής, η Τιτίκα πόρνη, ο Μάριος έμπορος ναρκωτικών, ο Πλούτο ματατζής και ο Ποπάυ ματάκιας.
Για τον Superman δεν γίνεται λόγος, θα ήταν έτσι και αλλιώς πρεσβευτής των ΗΠΑ.
Η δυσοσμία των τελευταίων ημερών παίρνει τα πάντα και τους πάντες και δεν αφήνει κανέναν έξω, δίνοντας την εντύπωση ότι μια ολόκληρη χώρα, μια ολόκληρη κοινωνία βρίσκεται στη σήψη και τη διαφθορά. Στον εκβιασμό και τη συνενοχή. Στο διαμελισμό του συναισθήματος, στον εξευτελισμό της αξιοπρέπειας…
Αν ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα και η τηλεόραση μας δίνει μέρος της αλήθειας που δεν θέλουμε να δούμε, στρουθοκαμηλίζουμε σε ένα πλασματικό μικρόκοσμο.
Με τους φίλους μας, τους αγαπημένους και τους μισητούς μας.
Με τους δικούς μας.
Αν μέσα από χρώματα και φράσεις με αποκλειστικό όπλο τις ηλεκτρονικές εικόνες προσπαθούσα να περιγράψω τον τόπο μου, θα αδυνατούσα λόγω της ελλείψεως ορίων, ακόμα και στο άθλιο της υπερβολής.
Αποκορύφωμα ήταν η τελευταία παρακμιακή παρουσίαση του κατασταλτικού μηχανισμού με ή σε… πλήρη εξάρτηση.
(Τη λέξη «εξάρτηση» μπορείς να την χρησιμοποιήσεις κατά το δοκούν)
Η συμμαχία των ΜΑΤ με τα μέλη της Χρυσής Αυγής ήταν ίσως η πιο αληθινή εικόνα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.
Η αγαστή συνεργασία των δυνάμεων καταστολής του Κράτους με τις δυνάμεις καταστολής της αξιοπρέπειας.
Μαχαίρια, λοστάρια και τσεκούρια τυλιγμένα και καλυμμένα μέσα στα ΜΑΤ και τις ελληνικές σημαίες.
Σήμερα, το βασικό ερώτημα είναι αν αποδέχεσαι τη συμμετοχή σου σε αυτό το πάρτι της μιζέριας, αν θεωρείς τον εαυτό σου μέρος του προβλήματος, αν κι εσύ θα έκανες τα ίδια, ίσως και χειρότερα, αν είχες τη δυνατότητα να ασκήσεις εξουσία. Αν θα ήθελες να βρεθείς σε μια μεριά του τραπεζιού και να τσουγκρίζεις μαζί τους το ποτήρι σου, αν ζηλεύεις τη ζωή τους, αν θα ήθελες να συμμετέχεις στις κοινωνικές συναθροίσεις τους, αν τελικά θα τους ήθελες στο σπίτι σου.
Η κρίση τελικά για το πόσο διαφθαρμένοι είμαστε δεν στοιχειοθετείται από τη δράση και τη στάση μιας μικρής ομάδας εξουσίας, αλλά από την αποδοχή των κινήσεών τους από την πλειοψηφία.
Και από το αν η πλειοψηφία χαρακτηρίζεται από πολίτες ή ιδιώτες.
Πρέπει να πάρουμε θέση…
Σήμερα διαλέγουμε στρατόπεδο!
Πολίτης ή ιδιώτης;

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΞΕΝΟκράτης...

2008-01-20T22:15:00.000+02:00

Τελικά το παλαιό σύνθημα «μια βροχή σας σώζει» είναι απολύτως παρωχημένο καθώς ένας σεισμός ήταν σωτήριος ακόμη κι αν δεν είχε σοβαρές ζημιές και φυσικά τραυματισμούς.
Τα «λαϊκά» αντανακλαστικά των διαχειριστών της τηλεόρασης ήταν άμεσα και ως ένα βαθμό καταλυτικά στην προσπάθεια μεταστροφής του ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης.
Όμως, δεν είχε τύχη, καθώς η συνεχιζόμενη ροή πληροφοριών και ενδιαφέροντος από την κοινή γνώμη επαναφέρουν δυναμικά το θέμα των ημερών στην πρώτη σελίδα.
Η οικοδομική και αυθαίρετη δραστηριότητα υπουργών επισκιάστηκε από την επική τραγωδία στο Υπουργείο Πολιτισμού.
Η νεοδημοκρατική διακυβέρνηση έχει στην ταυτότητά της εκτός από τις ακραίες και αντικοινωνικές πολιτικές, την έντονη δυσοσμία ενός παρηκμασμένου συστήματος που δε φαίνεται να έχει έξοδο διαφυγής.
Η κίνηση της «πτώσης» στην οδό Καρνεάδου φωτογραφίζει μεταφορικά το απόλυτο του αδιεξόδου, σε μια πολιτική διαδρομή χωρίς ιδεολογικές αρχές.
Αρχές και πολιτικές που αντικειμενικά θα μπορούσαν να δημιουργήσουν συνθήκες διαλόγου και συγκρούσεων στην κοινωνία.
Και είναι αποδεκτό από όλους ότι οι συνθήκες αυτές, ακόμα και στην πιο ακραία και βίαιη ενδεχομένως μορφή τους, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν συνθήκες μέγιστου πολιτικού ενδιαφέροντος. Συνθήκες που ωριμάζουν και βελτιώνουν, ακόμη και στην παρακμή της, την αστική δημοκρατία.
Αντιθέτως δημιουργούν συναισθήματα απαξίας για το σύνολο του πολιτικού συστήματος.
Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι περισσότερο επικίνδυνη απʼ όσο φαίνεται από την πρώτη ανάγνωση των σκληρών γεγονότων για το ίδιο το σύστημα της αστικής δημοκρατίας που ιδεολογικά εξυπηρετεί.
Σήμερα η κοινωνία δεν προλαβαίνει να επεξεργαστεί και να τοποθετηθεί πάνω στα μέτωπα κοινωνικοπολιτικού ενδιαφέροντος που η κυβέρνηση προσπαθεί να θέσει, όπως οι αποκρατικοποιήσεις ή το ασφαλιστικό, αλλά συζητά και προβληματίζεται για ένα σύστημα πολιτικής που την κοροϊδεύει, την κλέβει και συστηματικά την αγνοεί.
Για ένα σύστημα που οι ηγέτες και οι εκφραστές του δηλώνουν, στην έναρξη της κυβερνητικής διαδρομής, τη σεμνότητα και την ταπεινότητα ως το ποιοτικό στοιχείο που τη διαφοροποιεί από τους προκατόχους της.
Στοιχείο το οποίο καταρρέει στα εκατό πρώτα μέτρα.
Σήμερα το «νέο» στοιχείο που έχουμε στα χέρια μας είναι η τοποθέτηση του πρωθυπουργού ως εγγυητή της διαφάνειας και της πάταξης της διαφθοράς.
Σε μια αγωνιώδη προσπάθεια του Μαξίμου να θεωρηθούν τα γεγονότα «μεμονωμένα» και ατυχή.
Για ποιον άραγε;
Γιʼ αυτούς;
Για μας…
Αφήνοντας πίσω τις πολιτικές επιλογές των προσώπων από το Μαξίμου καθώς και το πλαίσιο δράσης των κυκλωμάτων της διαφθοράς μέσω της κρατικής μηχανής.
Η μηχανή που αλλάζει χρώμα (γαλάζιο-πράσινο) αναλόγως των αποτελεσμάτων και των πολιτικών συγκυριών.
Η εικόνα είναι ότι η διαπλεκόμενη μηχανή ξεκινά από τα «μικρά» καθημερινά, για να φτάσει στα υψηλά κλιμάκια και τις μεγάλες «δουλειές».
Η πελατειακή σχέση του πολίτη με το Κράτος και τους εκπροσώπους του είναι κατά κοινή ομολογία μη αναστρέψιμο γεγονός.
Η περιβόητη «επανίδρυση του Κράτους» από το πιο σύντομο ανέκδοτο της προηγούμενης τετραετίας έχει καταλήξει σε επικίνδυνο πολιτικό δεδομένο.
Και είναι δεδομένο πλέον για κάθε πολίτη, ασχέτως ιδεολογικής τοποθέτησης ή κομματικής ταύτισης, ότι το Κράτος είναι πλέον ξένο προς αυτόν και για το λόγο τούτο το σχέδιο δράσης για την αντιμετώπιση έκτακτων καιρικών φαινομένων φέρει το όνομα ΞΕΝΟ-ΚΡΑΤΗΣ.

Η ΧΩΡΑ ΠΕΤΑΕΙ...

2008-01-12T22:54:00.000+02:00

Η πτώση τελικά είναι το βασικό χαρακτηριστικό της χώρας.
Μια χώρα όπου οι άνθρωποι πέφτουν ποικιλοτρόπως…
Από τα σύννεφα συχνά και, σε έκτακτες περιπτώσεις, από την εξουσία ή και τα μπαλκόνια…
Η πτώση ως πράξη έχει στοιχεία ηρωισμού, σε φόντο απόγνωσης και αδιεξόδου.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο χορός του Ζαλόγγου ή ακόμα και η τραγική ιστορία του Μιμίκου και της Μαίρης.
Αλλά η μαζική και η συχνή πτώση ενός ολόκληρου λαού από τα σύννεφα εκνευρίζει τόσο τους αγγέλους όσο και τους διαβόλους.
Ακούμε τους επαγγελματίες του δημοσιογραφικού λόγου και της πολιτικής να δηλώνουν αμήχανοι και αποσβολωμένοι από αυτά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Δεν έχουμε καταλήξει ακόμα αν είναι θορυβημένοι από το γεγονός ότι μέρος της αθλιότητας βλέπει το φως της δημοσιότητας ή απλώς ζουν σε μια άλλη –αγία– μιντιακή και πολιτική κατάσταση.
Είναι φανερό ότι η χώρα πέφτει από τα σύννεφα κάθε φορά που μια μικρή παρέα βγάζει σε δημόσια θέα τις ακαθαρσίες της.
Οι κατήγοροι και οι κατηγορούμενοι –και στη συγκεκριμένη ιστορία– ανήκουν στην ίδια παρέα, που συναντιέται σε γάμους και βαφτίσια, σε πάνελ, εστιατόρια και αίθουσες δικαστηρίων και, μερικές φορές, δέρνονται πέριξ του Κολωνακίου.

Αυτή η μικρή παρέα του πολιτικού life style παίζει τον ιδιαίτερο και ξεχωριστό ρόλο στη δημιουργία σκηνικού και συνείδησης στην κοινή γνώμη.
Στην κοινή γνώμη που έχει και αυτή τις ευθύνες της, όσο εμμένει στον υποτιμητικό ρόλο της «κοινής».
Η γνώμη του μέσου όρου δηλαδή, όπως και η λογική.
Η περιβόητη «κοινή λογική».
Αυτοί που διαχειρίζονται όμως την «κοινή» συνείδηση έχουν και ιδιαίτερους λόγους να ρίχνουν χρόνο το χρόνο το μέσο όρο, φέρνοντάς τον πιο κοντά στα δικά τους μεγέθη, φωτογραφίζοντας εν πολλοίς και τις προθέσεις τους.

Οι κάτοικοι αυτής της μικρής χώρας συνεχίζουν πάντως να πέφτουν ανά διετία από τα σύννεφα και πιθανολογώ ότι λόγω της πτώσης παθαίνουν μερική αμνησία μέχρι την επόμενη.

Πιθανολογώ ότι η πορεία της χώρας προς τα εμπρός –ή οι υποσχέσεις των ιδιοκτητών της– μας ανεβάζουν στα ουράνια και, ενώ βρισκόμαστε στο υπέροχο πάρτι της εθνικής επιτυχίας, έρχεται το «κακό μαντάτο» με «αποδείξεις» από την «κοινωνία» της «ζούγκλας» και…

Βουρ, όλοι κάτω…
Μαζική πτώση…
Μαζική αμνησία…
Και άντε πάλι απʼ την αρχή…
Επειδή όμως τα γεγονότα μένουν σταθερά στη γη, αν κρατούσαμε σημειώσεις ή ημερολόγιο όπως όταν ήμασταν παιδιά, θα βλέπαμε ότι στις μικρές και μεγάλες κρίσεις οι διαχειριστές της πληροφορίας είναι οι ίδιοι.
Και σε αρκετές των περιπτώσεων με απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.
Με τα παράθυρα και τις διαρρέουσες πληροφορίες από την Ασφάλεια για την υπόθεση της 17Ν και του ΕΛΑ.
Με τα «ντοκουμέντα» και τις κάμερες έξω από τα σπίτια των «υπόπτων»…
Με τα παράθυρα, τους σχολιαστές, τις εκτιμήσεις και τις ρετσινιές.
Σε ένα χυδαίο ψυχολογικό πόλεμο οn camera.
Τον ζήσαμε πριν πάρουμε φόρα, για ξαναπέσουμε από τα σύννεφα…
Με διαχειρίσεις κρίσεων αστυνομικού ρεπερτορίου.
Με διαπραγματευτές τηλεοπτικούς αστέρες.
Αστέρες χωρίς πηλίκιο…
Δεν ξέρω γιατί μου ήρθε στο μυαλό αυτό το αδικοχαμένο κορίτσι.
Η Αμαλία Γκινάκη…
Οι τηλεθεατές κρατούσαν και πάλι την αναπνοή τους πριν πέσουν…
Και μετά οι απαγωγές στα ΚΤΕΛ.
Και πιο πριν η αυτοκτονία ενός άμοιρου που έγινε βορά σε μια τις μεσημεριανές εκπομπές…
Και οι προσωπικές στιγμές του μουσικοσυνθέτη σε πανελλήνια έκθεση…
Η πτώση από τα σύννεφα είναι μέρος του προγράμματος.
Οι διαφημίσεις έπονται.
Μην πέσεις ακόμα…!

ΥΓ: Πάντως οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι το σύνθημα
ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ έχει πολιτικό-ιδεολογικά κενά.
Ο αλήτης έχει αξιοπρέπεια…
Ο ρουφιάνος είναι επαγγελματίας…
Ο δημοσιογράφος δεν είναι εκδότης. Δε συναλλάσσεται με την εξουσία. Δεν έχει off sore εταιρίες, δεν είναι παπαγαλάκι της εξουσίας και των μηχανισμών της, δεν έχει μπράβους όταν κυκλοφορεί, δεν προκαλεί, δεν παγιδεύει. Καταγράφει και μεταφέρει την αλήθεια του.
Να το πείτε στα παιδιά σας…
Να το πούμε στα παιδιά μας…
Πριν ανηφορήσουν και αυτά μαζί με μας προς τα σύννεφα…

Κι όμως …γυρίζει.!

2008-01-02T22:04:00.000+02:00

Κι όμως τα πράγματα αλλάζουν ή τουλάχιστον μπορεί και να αλλάξουν.
Όσο αλλάζουν οι άνθρωποι…
Όσο οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν την αλήθεια τους, χωρίς τους συμβιβασμούς της «απελπισίας».
Η σύναξη παιδιών την περασμένη Πέμπτη στην Αγία Παρασκευή, μου δίνει εξαιρετική αφορμή για να δικαιολογήσω την αισιοδοξία μου.
Αρχικά μας άφησε αποσβολωμένους η εικόνα της φασαριόζικης παρέας.
Στη συνέχεια δεν ξέρω πώς, πήγαμε πιο κοντά, παρακολουθώντας και παρατηρώντας με την αμήχανη διάθεση της συμμετοχής.
Ανηφόρησαν την οδό Αγίου Ιωάννου…
Μαζί τους και εμείς …
Γαλαρία εμείς…
Με ενοχές εμείς…
Με κεφάλι μάλλον σκυμμένο…
Με ένα τρελό flash back για δράσεις, στάσεις, κινήσεις του πρόσφατου παρελθόντος.
Για τα λεγόμενά μας στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, στα μικρόφωνα που χειριστήκαμε…
Ακολουθήσαμε όμως…
Αυτοί με τύμπανα και σφυρίχτρες, οπλισμένοι με χαμόγελο και αισιοδοξία. Ματιές καθαρές, κουβέντες σταράτες και χέρια που ανακατεύονταν με το πλήθος.
Και ήταν δεν ήταν δεκαεπτά χρόνων, αγόρια και κορίτσια…
Με σκουφάκια και κασκόλ και κόκκινες μύτες από το κρύο.
Με φωνές καθαρές δυνατές ουσιαστικές.
Τα παιδιά της Ανοικτής Θεραπευτικής Κοινότητας ΣΤΡΟΦΗ που έκαναν φασαρία για τη ζωή στην πόλη, μπαίνοντας μέσα στα στέκια θαρρετά, μιλώντας με τους περαστικούς που σταματούσαν την αγχώδη διαδρομή τους, για να δουν και να ακούσουν στην αρχή και μερικοί εξʼ αυτών να ακολουθήσουν με τη σειρά τους, αυτή τη διαφορετική πορεία.
Μαζί μας κι αυτοί…
Στη γαλαρία…
Στην Πορεία…
Που δεν ήταν διαμαρτυρίας…
Ούτε συμβιβασμού και κατανόησης.
Ήταν μια άλλη, μια διαφορετική διαδρομή ζωής.
Από παιδιά που πέρασαν από την ιστορία της εξάρτησης και παλεύουν καθημερινά την απεξάρτησή τους.
Την αλλαγή τους…
Την αλλαγή μας…
Σε μας που ακροβατούμε με τις καθημερινές «νόμιμες» εξαρτήσεις» της κατανάλωσης, της υποκρισίας, της ανεκτικότητας ή της συμμαχίας με αυτή.
Μιλώντας μαζί τους κάνεις την αυτόματη αυτοκριτική σου ή καλείσαι να το βάλεις στα πόδια. Γιατί το βλέμμα τους είναι τόσο λαμπερό όσο και το καθαρό συναίσθημά τους.
Γιατί είναι υποψιασμένοι για το τι συμβαίνει και για το γιατί συμβαίνει.
Γιατί το μήνυμα τους για την «αλλαγή» δεν έχει σχέση ούτε με τους πολιτικούς συσχετισμούς, ούτε με τις κομματικές ισορροπίες και την εκάστοτε ισχυρή γραφειοκρατία.
Ήθελα από τις γραμμές αυτές να ευχαριστήσω αυτούς τους φοβερούς τύπους της πόλης μου.
Και τους συντρόφους τους.
Το θεραπευτικό προσωπικό που είναι συνεχώς στο πλάι τους.
Θα ήθελα να τους ευχαριστήσω γιατί δίνουν νόημα στην ουτοπία.
Ότι ο κόσμος αλλάζει.
Και ίσως τελικά να αλλάξει.
Αφού οι άνθρωποι αλλάζουν και αυτοί διαμορφώνουν τις κοινωνίες.
Αν κάποιος φίλος ή γνωστός φλερτάρει με τις ουσίες, ή βρίσκεται γαντζωμένος στα πλοκάμια της χρήσης, δώσε το μήνυμα ότι η ουσία της ζωής είναι χωρίς ουσίες και ένα τηλέφωνο για να αρχίσει την αλλαγή στη ζωή του 210-8822122.
Να κάνει τη «στροφή» του και πού, ξέρεις μπορεί να το στρίψουμε και εμείς.
Με διαφορετικούς φίλους, διαφορετικές σχέσεις με διαφορετική, πιο «εντάξει» ζωή.
Χρόνια Πολλά.

Ζήτω η κοινόχρηστη Δημοκρατία

2007-12-22T21:23:00.000+02:00

Η είδηση ότι ο υπουργός Απασχόλησης είχε στη δούλεψή του ανασφάλιστους ξένους εργάτες δεν ήλθε ως κεραυνός εν αιθρία. Ήλθε να φωλιάσει μαζί με την προηγούμενη, όταν ο «αμελής» υπουργός Περιβάλλοντος προχωρούσε σε οικοδομικές εργασίες χωρίς τη σχετική άδεια της Πολεοδομίας.
Και οι δύο αυτές –ειδήσεις– είχαν στριμωχτεί με τις προηγούμενες που αφορούσαν τη σχέση της κυβερνητικής εξουσίας με τα καρτέλ και τους κουμπάρους του γάλακτος.
Όπου οι αυτοί με τη σειρά τους είχαν εμβολίσει τους νταβατζήδες στην ηρωική χασαποταβέρνα του Μπαϊρακτάρη.
Του Μπαϊρακτάρη που καταλαμβάνει με την ευλογία της δημοτικής αρχής τον ελεύθερο χώρο του πεζοδρομίου.
Του πεζοδρομίου που έχει χάσει το δικαίωμα να προσδιορίζεται ως «ελεύθερος χώρος» και έχει βαφτιστεί εκ νέου «κοινόχρηστος».
Η λέξη κοινόχρηστος/κοινόχρηστη είναι τελικώς η λέξη που χαρακτηρίζει τη Δημοκρατία μας καθώς η λέξη ελευθερία/ελεύθερος δημιουργεί ποικίλους συνειρμούς που εγκυμονούν κινδύνους κοινωνικής ανάφλεξης. Κοινόχρηστη Δημοκρατία.
Και αληθινό και πρωτοποριακό και μεταμοντέρνο. Και ποιος μπορεί να κάνει χρήση της κοινόχρηστης Δημοκρατίας. Ο διαχειριστής...
Και ποιος ορίζει το διαχειριστή;
Οι ιδιοκτήτες...
Με το σκεπτικό αυτό σωστά ο εισαγγελέας πρώτα διατάσσει τη λειτουργία καμερών παρακολούθησης των διαμαρτυρομένων και έπεται το προεδρικό διάταγμα το οποίο νομοτύπως επιτρέπει την αντισυνταγματική πράξη, που οδηγεί στην παραίτηση τα μέλη της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Στην κοινόχρηστη Δημοκρατία μας ο δρόμος πρέπει να κλείσει, για να περάσουν με ταχύτητα ο μεγαλοεργολάβος, ο υπουργός, ο δήμαρχος και οι παρατρεχάμενοί τους.
Οι δικαστικές αποφάσεις εκτελούνται αναλόγως ποιος είναι ο εγκαλούμενος.
Κεραίες κινητής τηλεφωνίας εντός του κοινωνικού ιστού, παρά τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, λατομεία εν λειτουργία παρά τις σχετικές αρνητικές αποφάσεις, παραλίες λεηλατημένες από ιδιωτικά συμφέροντα. Στην κοινόχρηστη Δημοκρατία τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις αποτυπώνονται απολύτως στο σύνθετο της λέξης.
Κοινό/κοινή που σημαίνει όλων ημών (αυτών) των ισχυρών, των δυνατών, των ανθρώπων που βρίσκονται στα πράγματα ή μεταφορικώς της κοινής γραμμής που οφείλουν άπαντες να ακολουθούν την «πόρνη κοινωνία» που δεν καταλαβαίνει ή τους ανέχεται.
Π.χ.: Κοινή γυναίκα. Και φυσικά το δεύτερο συνθετικό που είναι η λέξη «χρήση».
Ποιος χρησιμοποιεί, ποιον χρησιμοποιεί, πώς χρησιμοποιεί. Ποιος και πώς χρησιμοποιεί δικαιώματα και υποχρεώσεις. Φυσικά χρήση αγαθών της συγκεκριμένης Δημοκρατίας δεν μπορούν να έχουν άπαντες. Ορθώς τελικά ο πρωθυπουργός πριν από τέσσερα χρόνια χρησιμοποίησε το επίθετο «νταβατζής» σε πληθυντικό αριθμό, προσπαθώντας ενδεχομένως να μας προετοιμάσει. Ζητώ ταπεινά συγγνώμη διότι ήμουν από τους δυσαρεστημένους, θεωρώντας ότι αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν αρμόζουν να εκστομίζονται από τον ηγέτη μιας χώρας.
Λάθος.
Ήταν λάθος.
Απλά ο πρωθυπουργός μας έδωσε ρητά και κατηγορηματικά τη δική του εκτίμηση για τη χώρα, προετοιμάζοντας απλώς την αλλαγή χρήσης στη διανομή της τράπουλας. Γιατί το τραπέζι δεν άλλαξε… Ξαναστρώθηκε απλώς με τους ίδιους παίκτες…

...άλλη μία ευτυχισμένη μέρα!

2007-12-18T22:13:00.000+02:00

Αφορμές χρειαζό μαστε πάντα… Για να επιβεβαιώσουμ ε τη στάση μας, τη δράση μας, ή ακόμα και την αμηχανία μας. Την άρνησή μας να δούμε ή να μη δούμε. Να στρουθοκαμηλίσ ουμε ή να χαθούμε… «Οι Ευτυχισμένες Μέρες…Κύριε Μπέκετ» δείχνουν τη βασική ηρωίδα, Γουίννυ, βυθισμένη στο κέντρο ενός λόφου από ξερό χώμα, ενώ ο σύντροφός της, Γουίλλυ, χωμένος στη σπηλιά του, αποξενωμένος και συνάμα μαζί της, λίγα μόλις μέτρα πιο μακριά. Κάθε πρωί που ξυπνάει η Γουίννυ προσπαθείνααντιμετωπίσειτημοίρα της…Αναφωνώντας με απόγνωση… «Άλλη μια ευτυχισμένη μέρα!» Καθημερινά όμως όλο και πιο βαθιά… Παρά τον εύθυμο χαρακτήρα της και τη φιλαρέσκειά της, η Γουίννυ – μπορεί να είμαι κι εγώ, ίσως κι εσύ– προσπαθεί να βρει τα όριά της, για να αποκρυπτογραφήσει και να εξηγήσει τις ήττες της. Η Γουίννυ τουΜπέκετ. Σε αυτή την πορεία ο σύντροφός της Γουίλλυ έχει μαζί της μια σχέση διάτρητη, αλλά και απολύτως αναγκαία. Όπως τα έφερε η μοίρα ή ο Θεός… Ο καθένας μπορεί να είναι ο Γουίλλυ τουΜπέκετ. Η ταινία της ζωής μας έχει ρόλους που φαινομενικά τους επιλέγουμε ή τουλάχιστον τους αντέχουμε.Ο λόφος της Γουίννυ μπορεί να είναι η πολυθρόνα απέναντι από τη σαραντάρα τηλεόραση προσφοράς που πήραμε με δόσεις και με συνενόχους την κάρτα και το πολυκατάστημα. «Άλλη μια ευτυχισμένη μέρα…», λέει καθημερινά η Γουίννυ, βυθισμένη όλο και πιο βαθιά στο λόφο της…μέχρι να χαθεί... Άντε, να πάρουμε κι εμείς τη μέρα από την αρχή... Το ξυπνητήρι θα χτυπήσει στις επτά, η Γουίννυ θα σηκωθεί μηχανικά να ετοιμάσει τα παιδιά για το σχολείο, ενώ ο Γουίλλυ θα κλέψει κανένα δεκάλεπτο ύπνου. Ο Θεός να τον κάνει ύπνο, αφού δεν ξέρει αν τον ενοχλούν περισσότερο οι φωνές των παιδιών, ή το κήρυγμα του πρωινού τηλεπαρουσιαστή. Αυτή η εμμονή της να ανοίγει πρωίπρωί την τηλεόραση φαντάζει σαν πρόταση εξόδου από την εστία. Θα ακολουθήσει ντους, ξύρισμα, ντύσιμο με τη στολή εργασίας (κουστούμιγραβάτα) και προβολή των ίδιων εικόνων –χρόνια τώρα– μέχρι να φτάσει στο γραφείο, όπου θα κάνει τις ίδιες με χθες κινήσεις, θα πει τις ίδιες καλημέρες, θα δει τους ίδιους ανθρώπους… Και αυτά τα άθλια βράδια που φέρουν τον τίτλο της διασκέδασης… Μια φορά την εβδομάδα… Μια φορά το μήνα… Ο έρωτας του μήνα… Καταναλωτικός και καταθλιπτικός… Άλλη μια ευτυχισμένη μέρα… Αυτό που δεν αντέχω πια είναι «φίλους» και «γνωστούς» να δίνουν συναισθηματικά χαρακτηριστικά στο συμβιβασμό της καθημερινότητας. Μικρά εγκλήματα που περνούν απαρατήρητα και ασχολίαστα. Ένα σκοτωμένο σκυλί στο δρόμο… Ένα τσιγάρο που πετιέται από το αυτοκίνητο… Ένας ερωτικός γύρος συναισθηματικού θανάτου με την ή τον εφήμερο εραστή, ή η κουρασμένη συνουσία με την ή τον θεσμικό παράγοντα της σχέσης… Θυμωμένες παρέες να κουβεντιάζουν για την έλλειψη ποιότητας στη ζωή, με την ευθύνη να βαραίνει το Κράτος, το Κόμμα, το δήμαρχο, τους άλλους... Η σχέση δεν αμφισβητείται δεν πρέπει, γιατί εδώ και χρόνια τα πάντα είναι κοινά. Το δάνειο για το σπίτι, το αυτοκίνητο, οι φίλοι, οι συγγενείς, ακόμα κι αυτά τα παιδιά. Ένα καλό μπουκάλι κρασί, με τα ανάλογα ποτήρια, ένα κερί και ένα πιάτο με τυριά, τηλεόραση κλειστή και επαναλειτουργία του επί χρόνια παρατημένου στερεοφωνικού δημιουργούν συνθήκες επανακαθορισμού… Οι λεπτομέρειες κάνουν τις στιγμές ξεχωριστές… Και ο στόχος για μια εκδρομή, άμεσα, αυτό το Σαββατοκύριακο, ανάσα πνοής στο όνειρο που εγκαταλείφθηκε αναίτια πριν από χρόνια… Διαφορετικά… Η αναζήτηση ποιότητας στη διαδρομή μας ξεκινά από το στενό μας κύκλο. Από την εστία μας. Από τους ανθρώπους μας. Από την ψυχή μας. Ο «θάνατος» της Γουίννυ ή του Γουίλλυ έχει ηθικούς αυτουργούς…

ΕΥΘΙΞΙΑ... ΤΡΙΤΟΥ ΒΑΘΜΟΥ

2007-11-02T20:49:00.000+02:00

Τελικά οι ειδήσεις και τα γεγονότα φέρνουν την εικόνα της θλίψης και της απαξίωσης για τον τρόπο που αναπτύσσεται σεμνά και ταπεινά η Νεοελληνική Δημοκρατία.
«Δεν έκανα κάτι φοβερό, αφού έτσι κάνουν όλοι», είπε κοντολογίς ο καρατομηθείς υπουργός των απασχολήσιμων, λίγο πριν παραδώσει την υπουργική καρέκλα του.
Ευθιξία τρίτου βαθμού ...
Συγγένεια...
Η πρόσληψη της θυγατέρας στον ΟΤΕ ήταν ή πρώτη, οι Ινδοί φιλοξενούμενοι η δεύτερη, για να καταλήξει στο αναψυκτήριο βίλα. Τα δύο προηγούμενα περιστατικά, φαίνεται ότι δεν ενόχλησαν τον πρωθυπουργό.
Το τρίτο όμως ήταν αυτό που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει και ανησύχησε περισσότερο, αν όχι τον ίδιο σίγουρα το περιβάλλον του.
Ευθιξία τρίτου βαθμού...
Έγκαυμα...!
Άτυχος ο πρώην υπουργός όπου ο αριθμός τρία φαίνεται να μη τον πάει και τόσο.
Τρείς οι μπλεγμένοι... την πάτησε ο τρίτος!
Τρεις οι περιπτώσεις... κλήρωσε στην Τρίτη...
Την κατάσταση σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, εκτός της υπουργού Εξωτερικών, έπρεπε να τη διαχειριστούν οι «ασυμβίβαστοι» Αλογοσκούφης και Σουφλιάς οι οποίοι ήταν αμείλικτοι όπως αποδείχθηκε από τα πράγματα.
Στην προκειμένη περίπτωση και κάτω από πραγματικά άθλιες συγκυρίες, ο πρώτος την περασμένη βδομάδα βρέθηκε αντιμέτωπος με περίπτωση βαριάς διαφθοράς με ανώτατο κρατικό υπάλληλο, δικής του επιλογής, ενώ ο δεύτερος με τις πολεοδομικές περιπέτειες που είχε η άτακτη εξοχική του κατοικία στο παραλιακό μέτωπο.
(Αυτά τα παλιόσπιτα... Κώλο δεν βάζουν κάτω... Απλώνονται αυτοβούλως...! )
Άλλωστε η περίπτωση Μαγγίνα δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια φωτογραφία που αποτυπώνει την άποψη των ανθρώπων της εξουσίας για το κράτος και τους πολίτες.

Είναι μια απλή φωτοτυπία αισθητικής της πολιτικής τους, ή καλύτερα της ελλείψεως αυτής.
Είναι μια ανατύπωση της πιο άθλιας περίπτωσης νεοέλληνα που μας εκνευρίζει στην καθημερινότητά μας.
Πόσο μάλλον τώρα που τη βλέπεις και επισήμως να κυβερνά.
Και μπορεί η ιστορία αυτή την εποχή να γράφεται με μπλε στυλό, δεν έχει όμως τίποτε να ζηλέψει από την προηγούμενη διαδρομή του πράσινου .
Μόνο που οι νέοι ιδιοκτήτες της εξουσίας, δείχνουν πιο βιαστικοί από τους προηγούμενους και σίγουρα λιγότερο έμπειροι.
Αυτό που καθιστά ενοχλητική την εικόνα, εκτός από την τάση αυταρχισμού, είναι η αμετροέπεια που φαίνεται όλο και πιο έντονα και σε όλο της το μεγαλείο.
Στο μεγάλο σπίτι, στο πολυτελές αυτοκίνητο, στην αστυνομική προστασία, στον τρόπο χρησιμοποίησης του νόμου.
Στο ύφος και στο ήθος που τείνουν να είναι στοιχεία σαφούς και ασφαλούς διαχωρισμού των πάνω από τους κάτω.
Όλων των «πάνω»!
Και των σημερινών και των εν δυνάμει...
Όμως το ύψος μερικές φορές οδηγεί στην απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας... που μπορεί να φέρουν ...τα πάνω κάτω.
Μότο: Τρείς οι μπλεγμένοι... την πάτησε ο τρίτος!
Τρεις οι περιπτώσεις... κλήρωσε στην Τρίτη...

Ο ορίζοντας, η γιαγιά, η Δημοκρατία και το «αυτονόητο»

2007-10-12T22:37:00.000+03:00

…Μέναμε στο δεύτερο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας του ʼ50…
«Απέναντί μας ήταν ένα παλιό νεοκλασσικό.
Καθόμουν στο παράθυρο και το κοιτούσα.
Δεν ξέρω πότε ακριβώς διαμορφώθηκε μέσα μου η αντίληψη πως ήταν μάλλον καλύτερο να μένεις στο σπίτι μας και να βλέπεις απέναντι το νεοκλασσικό παρά να μένεις στο νεοκλασσικό και να έχεις για θέα τη δική μας πολυκατοικία…».

Μ. Παπαδημητρίου

Βροχερή βραδιά του Ιουνίου… Παράξενος καιρός που η εικόνα του θύμιζε χειμώνα βαρύ και η θερμοκρασία του ντάλα καλοκαίρι. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αυτό δεν είναι; Έτσι δε λένε την τρέλα του καιρού; Κι αν εμείς είμαστε τα ζαρζαβατικά του θερμοκηπίου, το θέμα είναι ποιος είναι ο παραγωγός.
Μπορείς να φανταστείς τα «φυτά» να επαναστατούν και να ανατρέπουν τον ιδιοκτήτη του θερμοκηπίου ή τουλάχιστον τον μανάβη της διαμεσολάβησης; Ούτε στα πιο εξτρεμιστικά επεισόδια της «Φρουτοπίας».
Το «Χαμόγελο Της Γιαγιάς» ήταν το έργο που ανέβασε η Μάνια Παπαδημητρίου στο θέατρο-υπόστεγο του Δημαρχείου Ελληνικού. Μια διαδρομή από την Ελλάδα του '50 στην Ελλάδα του σήμερα, μέσα από γράμματα και αναμνήσεις, αναφορές και επισημάνσεις, μισές αλήθειες και απόλυτες διαπιστώσεις.
Ένας Δήμαρχος σε απεργία πείνας διεκδικώντας το «αυτονόητο» και κατοχυρωμένο συνταγματικά δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης στην Παραλία. Είναι φανερό ότι το ζητούμενο σε αυτή την χώρα είναι το «αυτονόητο» και το «συνταγματικά κατοχυρωμένο». Για τα υπόλοιπα δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης, αφού για την ορθότητα και τη νομιμότητα ή όχι των πολιτικών επιλογών θα κρίνουν σε πρώτο βαθμό οι ιδιώτες ψηφοφόροι και τα αποτελέσματα αυτών οι εκπρόσωποί τους στο κοινοβούλιο.
Η ηθοποιός, ο Δήμαρχος η απεργία πείνας και το αυτονόητο. Σε ένα κοινό που παρακολουθούσε με συγκίνηση την αυτοθυσία του Δημάρχου του και τον ακτιβισμό της Παπαδημητρίου να παίξει εκεί όπου υπήρχε αντίσταση στο συνεχιζόμενο έγκλημα.

«Ο ορίζοντας ήταν, έτσι κι αλλιώς, μια έννοια πολύ μακρινή για όλους μας…
Στο βάθος της λεωφόρου χανότανε ο ήλιος πίσω από τις ταράτσες των πολυκατοικιών.
Και ο μπαμπάς μου έλεγε: "Πίσω από κει, παιδί μου, είναι ο ορίζοντας". Ο ορίζοντας ορίστηκε για πρώτη φορά μες στο μυαλό μας καλοκαίρι, στη θάλασσα…
Τότε είδαμε, για πρώτη φορά και μια ολόκληρη δύση…».

Το έλεγε η Παπαδημητρίου στο κοινό του υπόστεγου, θυμίζοντάς τους ότι τον ορίζοντα έχουν και αυτοί πολλά χρόνια να τον δουν, ενώ τα παιδιά τους δεν τον γνώρισαν ποτέ. Από τότε που η χούντα τοποθέτησε στον Άγιο Κοσμά ψηλό κάγκελο και η Δημοκρατία τα «πολιτιστικά κέντρα» της παραλίας, η πρόσβαση στον ορίζοντα και από εκεί στο όνειρο έχει το τίμημά του. Το κοστολόγιό του.
Με 7 ευρώ μπορείς να βλέπεις και τον ορίζοντα και να βρέχεις τα πόδια σου στο νερό.
Με 10 ευρώ μπορείς να βάλεις μπρος τα όνειρά σου με πολυθρόνα και ομπρέλα.
Διαφέρουν –πρέπει να διαφέρουν– τα όνειρα.
Τα όνειρα έχουν ταξική θέση.
Τα όνειρα έχουν –πρέπει να έχουν– συμφέροντα.
Ή να τα εξυπηρετούν.
Και θέλω εδώ τώρα μπροστά σας να εξομολογηθώ, διότι δεν στεναχωρήθηκα με ό,τι έπρεπε να στενοχωρηθώ
ούτε λυπήθηκα γιʼ αυτούς για τους οποίους έπρεπε να λυπηθώ
δεν είπα ό,τι όφειλα να πω
ούτε και είδα όσα έπρεπε να δω
δεν μπήκα εκεί που έπρεπε να μπω…
…και μια περίοδο χάριτος να συνηθίσω
Την νέα μου ταυτότητα να αποστηθίσω…
Η νέα μου ταυτότητα έχει επώνυμο… Ανάπτυξη.
Η «ανάπτυξη» είναι το όνειρο της εποχής μας.
Η μετάλλαξη του «ελεύθερου χώρου» σε κοινόχρηστο χώρο είναι η πολιτική έκφραση του ονείρου της εξουσίας του σήμερα.
Αν σήμερα στη λογική της ανάπτυξης και της αξιοποίησης είναι η παραλία και το δάσος, είναι βέβαιο ότι αύριο στη ρότα αυτή θα εισέλθει και ο αέρας και η αναπνοή μας ίσως…
Ίσως και τα παιδιά μας, που με τα δικά μας χέρια τα παραδώσαμε στην ανάπτυξη και στα πλαστικά τους όνειρα. Το «ρεαλιστικό» της ασκούμενης και κυρίαρχης πολιτικής δείχνει όλο και πιο πολύ το ληστρικό μέλλον. Το όνειρό μας λοιπόν πρέπει να συναντιέται με το κεντρικό όνειρο, δηλαδή την κεντρική τους ιδέα. Συμβιβαστήκαμε… Δεν έχουμε ιδέα τι μας περιμένει… Το όνειρό μου στο να μπορούσα να πω… Δεν έχουν ιδέα τι τους περιμένει…